Εκείνη η Κυριακή του '65
Είμαστε στο ψηλότερο σημείο, με την υπέροχη, απερίγραπτη θέα στο Καψάλι. Οι δύο δίδυμοι κόλποι του, σαν δύο αγκαλιές από γαλάζιο νερό, στριμωγμένοι ανάμεσα στα βουνά. Ο πατέρας μου, με την κάμερα στο χέρι, ετοιμάζεται να κλειδώσει μια στιγμή ευτυχίας.
Και εκεί, στο προσκήνιο, η οικογένεια. Στα αριστερά, η μητέρα μου. Τόσο κομψή, με το φανταχτερό φούξια-ροζ φόρεμά της με τα λευκά σιρίτια, και η λευκή τσάντα της στο χέρι. Δίπλα της, ο αδελφός μου, η χαρά της ζωής. Φοράει το μικρό μωβ κοστουμάκι του και το λευκό καπελάκι του για τον ήλιο, και κοιτάζει ψηλά με εκείνη την παιδική περιέργεια. Και στα δεξιά, η θεία μου, η αδελφή της μητέρας μου, με το εκθαμβωτικό μπλε-κοβάλτιο φόρεμά της. Πάντα τόσο στιλάτη, με τα ψηλοτάκουνα, μυτερά παπούτσια της. Στέκονται κοντά, μια ενωμένη οικογένεια απέναντι στο τοπίο.
Αυτή η παλιά, επιχρωματισμένη φωτογραφία, που φέρει τον τίτλο, είναι ένα παράθυρο σε έναν χαμένο χρόνο. Μυρίζει θάλασσα και πεύκα.Είναι μια στιγμή καθαρής, ηλιόλουστης μνήμης, αποτυπωμένη πριν η ζωή τραβήξει τον δρόμο της. Ένα μόνο κάδρο που κρύβει ένα σύμπαν συναισθημάτων και τη ζεστασιά ενός περασμένου καλοκαιριού. Μια μνήμη αγάπης και της ομορφιάς της οικογένειας.
_______________________________
ADELIN FM
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ
______________________________
Ο φωτογράφος, μάστορας πάντως! Τα πρόσωπα στο κέντρο ακριβώς, και δεξιά κι αριστερά ολοκληρωμένα κι όχι κομμένα, δύο επίσης θέματα, οι δύο όρμοι του Καψαλίου, και αριστερά το βουνό με τον Άη Γιάννη. Δεν αδικεί κανένα θέμα, αντιθέτως εμπλουτίζει ιδιαίτερα το πορτραίτο... Για να μαθαίνουμε την τέχνη κι εμείς οι νεότεροι.
ΑπάντησηΔιαγραφή