Εκείνη η Κυριακή του '65
Είμαστε στο ψηλότερο σημείο, με την υπέροχη, απερίγραπτη θέα στο Καψάλι. Οι δύο δίδυμοι κόλποι του, σαν δύο αγκαλιές από γαλάζιο νερό, στριμωγμένοι ανάμεσα στα βουνά. Ο πατέρας μου, με την κάμερα στο χέρι, ετοιμάζεται να κλειδώσει μια στιγμή ευτυχίας.
Και εκεί, στο προσκήνιο, η οικογένεια. Στα αριστερά, η μητέρα μου. Τόσο κομψή, με το φανταχτερό φούξια-ροζ φόρεμά της με τα λευκά σιρίτια, και η λευκή τσάντα της στο χέρι. Δίπλα της, ο αδελφός μου, η χαρά της ζωής. Φοράει το μικρό μωβ κοστουμάκι του και το λευκό καπελάκι του για τον ήλιο, και κοιτάζει ψηλά με εκείνη την παιδική περιέργεια. Και στα δεξιά, η θεία μου, η αδελφή της μητέρας μου, με το εκθαμβωτικό μπλε-κοβάλτιο φόρεμά της. Πάντα τόσο στιλάτη, με τα ψηλοτάκουνα, μυτερά παπούτσια της. Στέκονται κοντά, μια ενωμένη οικογένεια απέναντι στο τοπίο.
Αυτή η παλιά, επιχρωματισμένη φωτογραφία, που φέρει τον τίτλο, είναι ένα παράθυρο σε έναν χαμένο χρόνο. Μυρίζει θάλασσα και πεύκα.Είναι μια στιγμή καθαρής, ηλιόλουστης μνήμης, αποτυπωμένη πριν η ζωή τραβήξει τον δρόμο της. Ένα μόνο κάδρο που κρύβει ένα σύμπαν συναισθημάτων και τη ζεστασιά ενός περασμένου καλοκαιριού. Μια μνήμη αγάπης και της ομορφιάς της οικογένειας.
_______________________________
ADELIN FM
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ
______________________________
Δεν υπάρχουν σχόλια