Γιώργος Π. Κασιμάτης-Δρυμωνιάτης:Η Δημογραφική Αιμορραγία της Ελλάδας Μια τεράστια Υπαρξιακή Απειλή για απώλεια των Ελλήνων μέσα στα επόμενα πενήντα χρόνια

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ Τ' ΑΣΤΕΙΑ, ΑΣ ΠΑΜΕ ΣΤΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ

Η Δημογραφική Αιμορραγία της Ελλάδας

Μια τεράστια Υπαρξιακή Απειλή

για απώλεια των Ελλήνων μέσα στα επόμενα πενήντα χρόνια

Απαιτείται άμεσα πανεθνική πανστρατιά για την άμεση αντιμετώπιση του μεγαλύτερου κακού που συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας και προέρχεται από τον χειρότερο εχθρό της. Τον εαυτό της.

Εδώ και κάποια χρόνια, ιδίως από την οικονομική κρίση του 2010 και μετά, η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση της σύγχρονης ιστορίας της, μια πρόκληση που δεν είναι απλώς οικονομική ή πολιτική, αλλά βαθύτατα υπαρξιακή. Το δημογραφικό πρόβλημα δεν αποτελεί μια μελλοντική απειλή, αλλά μια εν εξελίξει πραγματικότητα που ναρκοθετεί την κοινωνική συνοχή, την οικονομική βιωσιμότητα και την ίδια την εθνική μας υπόσταση. Ως προς την απώλεια της φυλής και του έθνους μας, ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος και από αυτόν που υπήρξε κατά τα καταραμένα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας, αφού τότε οι Έλληνες γεννούσαν 10 και 12 παιδιά κατά οικογένεια. Τέτοιο δύσκολο και ύπουλο εχθρό δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ άλλοτε η Ελληνική φυλή κατά την διάρκεια των αιώνων της Ιστορίας της. Ούτε κατά την επάρατη Γερμανική κατοχή δεν απεολήθηκε τόσο το γένος των Ελλήνων.

Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι αμείλικτα: κάθε μέρα στην Ελλάδα καταγράφονται κατά μέσο όρο 188 γεννήσεις έναντι 348 θανάτων. Η χώρα χάνει καθημερινά 160 ανθρώπους από το φυσικό της ισοζύγιο, μια ετήσια απώλεια σχεδόν 58.500 κατοίκων, που αντιστοιχεί με απώλεια μιας πόλης στο μέγεθος της Καβάλας. Απώλειες ισοδύναμες με γενοκτονίες και ολοκαυτώματα, που διενεργούνται σήμερα με ήπια μέσα.

Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της καταστροφής, το πρόβλημα πρέπει να αναλυθεί σε δύο διακριτές, αλλά εξίσου επικίνδυνες κατηγορίες.

Η Απώλεια του Γενικού Πληθυσμού και η Οικονομική Κατάρρευση

Η πρώτη διάσταση αφορά τη συρρίκνωση και τη ραγδαία γήρανση του συνολικού πληθυσμού που κατοικεί στην ελληνική επικράτεια, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται και οι αλλοδαποί μόνιμοι κάτοικοι. Παρά το γεγονός ότι οι αλλοδαπές μητέρες συνεισφέρουν περίπου το 10,2% των ετήσιων γεννήσεων με υψηλότερο δείκτη γονιμότητας (~1,8 έναντι του δραματικού 1,15 των Ελληνίδων), η συμβολή αυτή δεν αρκεί για να ανατρέψει την καθοδική πορεία.

Οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες αυτής της απώλειας είναι ήδη ορατές:

• Η «Βόμβα» του Ασφαλιστικού (ΕΦΚΑ): Το διανεμητικό μας σύστημα στηρίζεται στους σημερινούς εργαζόμενους για να πληρωθούν οι σημερινοί συνταξιούχοι. Η ιδανική αναλογία 3 έως 4 εργαζομένων ανά 1 συνταξιούχο έχει καταρρεύσει στο επικίνδυνο 1,5 προς 1. Με λιγότερες γεννήσεις σήμερα, η δεξαμενή των αυριανών εργαζομένων αδειάζει, οδηγώντας μαθηματικά σε αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, μείωση των συντάξεων και δυσβάσταχτους φόρους για να καλυφθούν τα ελλείμματα. Αλλά ίσως ούτε τέτοια μέτρα θα σταθούν ικανά από το να αποτρέψουν την καταστροφή , καθώς θα είναι μη αναστρέψιμη η πορεία του μεγαλύτερου μέρους του υπεργηρασμένου πια πληθυσμού προς την ολοσχερή απώλεια της σύνταξής του ή τον περιορισμό αυτής στην ελάχιστη εθνική σύνταξη, που ούτε για να πληρώσει ρεύμα και τηλέφωνο δεν θα επαρκεί.

• Οικονομική Στασιμότητα: Μια χώρα που γερνάει χάνει την παραγωγικότητά της, την καινοτομία της και την ελκυστικότητά της για επενδύσεις. Η κατανάλωση , συνακόλουθα, μειώνεται, οι επιχειρήσεις δεν βρίσκουν εργατικό δυναμικό και το κράτος αναγκάζεται να δαπανά τεράστια ποσά για την υγεία και την πρόνοια ενός γερασμένου πληθυσμού, στερώντας πόρους από την ανάπτυξη. Ελληνικός και αλλοδαπός πληθυσμός δεν θα είναι πλέον αρκετοί ούτε για να παράγουν υπηρεσίες, ιδίως στον τουρισμό, που ήδη είναι η μόνη αποδοτική δραστηριότητα (νοσούσα και αυτή) που μας έχει απομείνει.

Η Δραματική Απώλεια της Φυλής των Ελλήνων – Μια Μοιραία Προοπτική

Η δεύτερη και πιο ανησυχητική διάσταση αφορά την εθνική αλλοίωση και τη σταδιακή, μακροπρόθεσμη απώλεια του γηγενούς ελληνικού στοιχείου από την ίδια του τη χώρα. Αν οι σημερινές τάσεις συνεχιστούν, σε βάθος 50 ετών η εξέλιξη αυτή μπορεί να αποβεί μοιραία για το ελληνικό έθνος.

Η Μαθηματική Πραγματικότητα για την προοπτική της 50ετίας είναι τρομακτική. Αν απομονώσουμε το γηγενές ελληνικό στοιχείο, όπου ο δείκτης γονιμότητας υποχωρεί πλέον στο 1,10 παιδιά ανά γυναίκα, η μαθηματική επιστήμη αποκαλύπτει μια σοκαριστική αλήθεια. Για να παραμείνει ένας πληθυσμός σταθερός, απαιτούνται 2 γονείς για να φέρουν στον κόσμο 2 παιδιά (δείκτης 2,1). Με δείκτη 1,10, δύο γονείς αντικαθίστανται από μόλις 1,10 παιδιά. Αυτό σημαίνει ότι κάθε νέα γενιά είναι κατά 45% μικρότερη από την προηγούμενη. Και μόνο από την υπάρχουσα ήδη και όλο πιο εντεινόμενη τάση των νέων Ελλήνων να μην κάνουν καθόλου οικογένεια ή να κάνουν ομόφυλες συμβιώσεις, το πιο ανησυχητικό που προκύπτει είναι ότι ο δείκτης αυτός σύντομα θα πέσει κάτω από το 1, με πολύ πιο δραματικές συνέπειες στην εθνική σύνθεση του πληθυσμού.

Σε ορίζοντα 50 ετών, όπου ολοκληρώνονται δύο πλήρεις δημογραφικοί κύκλοι (διαδοχή γενεών), η μαθηματική φόρμουλα (\(P = P_0 \times 0,55^2\)) αποδεικνύει ότι ο σημερινός πληθυσμός των περίπου 10 εκατομμυρίων Ελλήνων θα συρρικνωθεί σε μόλις 4,1 εκατομμύρια ανθρώπους.

Η εθνική αυτή κατάρρευση , πέρα από την συνειδητή άρνηση δημιουργίας παραγωγικής οικογένειας, τροφοδοτείται από τέσσερις άλλους κύριους παράγοντες:

• Η Καθυστέρηση της Μητρότητας: Η μέση ηλικία απόκτησης του πρώτου παιδιού για τις Ελληνίδες έχει μετατοπιστεί στα 31,5 έτη, περιορίζοντας βιολογικά και κοινωνικά τη δυνατότητα για δημιουργία τρίτεκνων ή πολύτεκνων οικογενειών. Η οικονομική ανασφάλεια και η καριέρα αναγκάζουν τους νέους στην Ελλάδα να μεταθέτουν τη δημιουργία οικογένειας για αργότερα. Όπως είδαμε, η Ελληνίδα κάνει το πρώτο της παιδί στα 31,5 έτη. Μετά την ηλικία των 35 ετών, η ποιότητα και ο αριθμός των ωαρίων μειώνονται κατακόρυφα. Πολλά ζευγάρια που αποφασίζουν να κάνουν παιδί στα 38 ή στα 40, ανακαλύπτουν ότι είναι πλέον βιολογικά πολύ δύσκολο. Έτσι καταλήγουν τα περισσότερα ζευγάρια στο ένα παιδί, το μη χείρον, βέλτιστον, θα πει κανείς…

• Η Μάστιγα της Υπογονιμότητας: Στην εξίσωση της εθνικής συρρίκνωσης πρέπει να προστεθεί και η ιατρική υπογονιμότητα, η οποία πλήττει πλέον 1 στα 6 νέας ηλικίας ζευγάρια (περίπου 300.000 οικογένειες) στην Ελλάδα. Αν αυτά τα ζευγάρια μπορούσαν να τεκνοποιήσουν, το δημογραφικό έλλειμμα της χώρας θα είχε σχεδόν εκμηδενιστεί. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που επιθυμούν διακαώς να γίνουν γονείς έρχονται αντιμέτωποι με τη βιολογική φθορά , τις επιπτώσεις των δηλητηρίων στις τροφές, στο νερό και στον αέρα, αντίθετα με ό,τι πιστευόταν παλαιότερα, ο ανδρικός παράγοντας ευθύνεται εξίσου (σε ποσοστό 40% έως 50% των περιπτώσεων) για την υπογονιμότητα του ζευγαριού. Το άγχος, το κάπνισμα, η κακή διατροφή και η ηλικία μειώνουν δραματικά την ποιότητα του σπέρματος των σύγχρονων ανδρών. Όλα αυτά μειώνουν τις γεννητικές τους ικανότητες, που επιδεινώνονται και από το δυσβάσταχτο οικονομικό και ψυχολογικό κόστος της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής (εξωσωματικές). Η έλλειψη ισχυρής κρατικής στήριξης σε αυτούς τους ανθρώπους στερεί από τη χώρα χιλιάδες γεννήσεις που θα μπορούσαν να γίνουν άμεσα.

• Το Brain Drain (Η Φυγή των Νέων): Κατά τη διάρκεια της κρίσης, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, μορφωμένοι Έλληνες αναπαραγωγικής ηλικίας εγκατέλειψαν τη χώρα. Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν πλέον οικογένειες στο εξωτερικό, αφαιρώντας από την Ελλάδα όχι μόνο το παρόν, αλλά και το μέλλον της.

• Η Δημογραφική Αντικατάσταση: Το πιο εφιαλτικό εύρημα των μαθηματικών μοντέλων είναι η εσωτερική κατανομή αυτών των 4-5 εκατομμυρίων που θα απομείνουν. Πάνω από το 35% του πληθυσμού θα είναι άνω των 65 ετών. Η βάση των νέων Ελλήνων που θα μπορούν να εργαστούν, να υπερασπιστούν τη χώρα και να τεκνοποιήσουν θα είναι μικρότερη από 1,5 εκατομμύριο σε ολόκληρη την επικράτεια. Αν υπολογίσουμε ότι συνεχίζεται ακάθεκτο και αναμένεται να είναι πιο έντονο τα επόμενα χρόνια το γεγονός της αναζήτησης εργασίας στο εξωτερικό από τους νέους Έλληνες, το πιο δυσοίωνο μαθηματικό μοντέλο θα αφαιρέσει ακόμα 1 εκατομμύριο από τον τότε ενεργό πληθυσμό. Τι μας μένουν; Περίπου 500 χιλιάδες Έλληνες ενεργοί, που θα είναι το αδύναμο σύνολο που δεν μπόρεσε να φύγει και έχει απομείνει στην ξεψυχούσα πατρίδα, μετά την διαρροή των άξιων και ικανών προς την μετανάστευση. Και η φυγή ,συνήθως είναι ανεπιστρεπτί . Οι νέοι μας οδηγούνται στην πλήρη απορρόφησής τους από το ξένο στοιχείο , όπως έχει γίνει ήδη με τους Έλληνες τρίτης γενιάς στην Αμερική, την Αυστραλία κλπ, που πολλοί απ’ αυτούς δεν γνωρίζουν καν την Ελληνική καταγωγή τους.

• Σε βάθος πέντε δεκαετιών λοιπόν, η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια γεωγραφική περιοχή χωρίς εθνική συνέχεια, μια χώρα χωρίς Έλληνες. Και απέναντι της θα υπάρχει μία Τουρκία με αναμενόμενο τότε πληθυσμό άνω των 100 εκατομμυρίων Τούρκων. Και η Ωραία Ελένη θα είναι μετά βεβαιότητος Αφρικανή.

Συμπέρασμα: Η Ανάγκη για μια Εθνική Πανστρατιά

Το δημογραφικό δεν είναι ένα ζήτημα που προσφέρεται για μικροπολιτική αντιπαράθεση ή θεωρητικές συζητήσεις. Είναι η βόμβα των βομβών. Είναι η μέγιστη απειλή. Είναι το κορυφαίο εθνικό πρόβλημα της εποχής μας. Απαιτείται υπερκομματικός και πανεθνικός συναγερμός. Αν σε 50 χρόνια η χώρα έχει χάσει τον πληθυσμό της και το έθνος έχει συρρικνωθεί ιστορικά, καμία οικονομική ανάπτυξη και κανένα γεωπολιτικό αποτύπωμα δεν θα έχει πλέον καμία σημασία, ούτε για τους πλούσιους που κυβερνούν σήμερα, ούτε για τους αριστερούς που ορέγονται την εξουσία. Ίσως βέβαια να έχει αλλάξει και τόσο πολύ ο κόσμος, που για κανένα έθνος να μην έχει τότε πια καμιά σημασία η Ιστορία του, η γλώσσα του, η θρησκεία του, η φυλή εν γένει, ακόμα και για το Ισραήλ, ας πούμε, θα είναι ασήμαντα αυτά.

Ωστόσο, με τα σημερινά πιστεύω και δεδομένα μας, η αντιστροφή της πορείας προς τον γκρεμό απαιτεί γενναία, άμεσα και μακροχρόνια μέτρα: πραγματική οικονομική στήριξη των νέων ζευγαριών, ισχυρά φορολογικά κίνητρα για την απόκτηση παιδιών από νεαρή ηλικία, σύγχρονες κρατικές υποδομές (παιδικοί σταθμοί, διευρυμένες άδειες μητρότητας/πατρότητας) και, κυρίως, τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος ασφάλειας που θα πείσει τους νέους Έλληνες να μείνουν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους. Προσωπικά πιστεύω πως ένα ακόμα κίνητρο χρειάζεται ισχυρό, για την επιστροφή των νέων στη γη, στον πρωτογενή τομέα, στην σύγχρονη παραγωγή, χωρίς δόλιες επιδοτήσεις, σε υγιή αγορά, χωρίς τη λερναία γραφειοκρατία και τον αμείλικτο φορολογικό διωγμό των πολιτών. Υπάρχουν και πάμπολλα άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να σκεφτούν οι σοφοί μας πολιτικοί. Το παράδειγμα της Ουγγαρίας είναι ένας μπούσουλας. Η Ουγγαρία κατάφερε μέσα σε μια δεκαετία να ανεβάσει τον δείκτη γονιμότητάς της από το ιστορικό χαμηλό του 1,23 στο 1,60, εφαρμόζοντας το πιο επιθετικό πακέτο οικονομικών κινήτρων παγκοσμίως:

Ισόβια απαλλαγή από φόρο εισοδήματος: Κάθε γυναίκα που αποκτά 4 ή περισσότερα παιδιά δεν πληρώνει ποτέ ξανά στη ζωή της φόρο εισοδήματος, ανεξάρτητα από το πόσα χρήματα βγάζει.

Προκαταβολικό «Δάνειο Γέννησης» (Babaváró): Το κράτος δίνει στα νέα ζευγάρια ένα άτοκο δάνειο ύψους περίπου 30.000 ευρώ. Αν το ζευγάρι κάνει 1 παιδί, το δάνειο παγώνει. Αν κάνει 2 παιδιά, χαρίζεται το 1/3. Αν κάνει 3 παιδιά, το δάνειο διαγράφεται ολόκληρο και τα χρήματα μένουν στην οικογένεια και δεν φορολογούνται ως εισόδημα, για να τα πάρει δόλια το κράτος πίσω.

Επιδοτήσεις αγοράς κατοικίας και αυτοκινήτου: Το πρόγραμμα "CSOK" παρέχει τεράστιες μη επιστρεπτέες κρατικές επιχορηγήσεις για αγορά ή ανέγερση σπιτιού ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών, καθώς και επιδότηση για αγορά 7θέσιου αυτοκινήτου σε οικογένειες με 3 παιδιά και άνω. Πραγματικές επιδοτήσεις, μη φορολογητέες και αυτές, για να μην έχει ο πολίτης την αίσθηση ότι τον κοροϊδεύει το κράτος. Υπάρχουν και άλλα πολλα παραδείγματα από άλλα κράτη .

Εύχομαι και ελπίζω, οι Έλληνες πολιτικοί να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων που μας συμβαίνουν ήδη. Ο χρόνος έχει ήδη αρχίσει να μετράει αντίστροφα και τα μαθηματικά προειδοποιούν για το τέλος. Και τα 50 χρόνια είναι ακριβώς αύριο…

Γιώργος Π. Κασιμάτης-Δρυμωνιάτης

Οικονομολόγος - Συνταξ. Ορκωτός Ελεγκτής