Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης και ο Άγιος Γιάννης

Γράφειο ο Γιώργος Λουράντος

Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης και ο Άγιος Γιάννης

Στο παρακάτω περιστατικό που αναφέρεται στα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη ο ευλαβέστατος Στρατηγός - που γεννιέται σαν άγριο θηρίο από τη μάνα του στο βουνό αλλά που παίρνει σωστή αγωγή από τη "ματοκυλισμένη" πατρίδα του και τη θρησκεία του- μιλά στον Άγιο Γιάννη σαν να είναι ο καλύτερός του φίλος και μας μαθαίνει Ορθόδοξη Θεολογία. Απολαύστε το:

"Έγινα ως δεκατέσσερων χρονών και πήγα εις έναν πατριώτη μου εις Ντεσφίνα. Ήταν εορτή και παγγύρι τ' Αγιαννιού. Πήγαμεν εις το παγγύρι. Μόδωσε το ντουφέκι του να το βαστώ. Εγώ θέλησα να το ρίξω, ετζακίστη. Τότε μ' έπιασε σε όλον τον κόσμο ομπρός και με πέθανε εις το ξύλο. Δεν μ'έβαλε το ξύλο τόσο, περισσότερον η ντροπή του κόσμου. Τότε όλοι τρώγαν και πίναν και εγώ έκλαιγα.

Αυτό το παράπονον δεν ηύρα άλλον κριτή να το ειπώ να με δικιώσει, έκρινα εύλογον να προστρέξω εις τον Άι Γιάννη, ότι εις το σπίτι του μόγινε αυτήνη η ζημιά και η ατιμία.

Μπαίνω την νύχτα μέσα εις την εκκλησία του και κλειώ την πόρτα κι αρχινώ τα κλάματα με μεγάλες φωνές και μετάνοιες. Τ' είναι αυτό οπούγινε σ' εμέναν, γομάρι είμαι να με δέρνουν; Και τον περικαλώ να μου δώσει άρματα καλά κι ασημένια και δεκαπέντε πουγγιά χρήματα κι εγώ θα του φκιάσω ένα μεγάλο καντήλι ασημένιον. Με τις πολλές φωνές κάμαμεν τις συμφωνίες με τον άγιον".