Η Ελλάδα για την επόμενη τετραετία χρειάζεται σχέδιο, όχι αριθμολαγνεία.

 

Ποιοι εργάζονται για Κυβέρνηση προοδευτικής πλειοψηφίας και όχι εναλλαγής προσώπων ? 

Του Χάρη Τσιοκα *

Όσο πλησιάζει η ημέρα των εγκαινίων της ΔΕΘ και η παρουσίαση των κυβερνητικών προτάσεων για το οικονομικό μοντέλο της χώρας έως το 2030, τόσο πιο καθαρό γίνεται το πραγματικό δίλημμα.

Η ΔΕΘ είτε θα γίνει πεδίο παροχών και μικροκομματικού ανταγωνισμού είτε θα αποτελέσει αφετηρία μιας ουσιαστικής αναμέτρησης για το παραγωγικό και κοινωνικό μέλλον της χώρας.

Ο κίνδυνος είναι ορατός: αριθμοί, ποσά και εξαγγελίες που εμφανίζονται ως «ανάπτυξη», αλλά τελικά αφορούν λίγους. Η ευκαιρία είναι διαφορετική: να συζητήσουμε επιτέλους ποια Ελλάδα θέλουμε να οικοδομήσουμε μέχρι το 2030 και ποιο παραγωγικό σχέδιο μπορεί να τη στηρίξει.

Γιατί ανάπτυξη δεν είναι οι αριθμοί. Ανάπτυξη είναι το αποτέλεσμα που φτάνει στην κοινωνία και στην παραγωγή.

Χρειάζεται πρόσβαση της παραγωγικής βάσης στη χρηματοδότηση και στις νέες τεχνολογίες. Χρειάζεται αντιμετώπιση της δημογραφικής και γεωγραφικής ερήμωσης. Χρειάζεται προστασία της υγείας, της παιδείας, της ασφάλισης και των βασικών δικτύων από την ανεξέλεγκτη εμπορευματοποίηση. Χρειάζεται ένα κράτος προσβάσιμο σε όλους και μια αυτοδιοίκηση με πόρους, αρμοδιότητες και πραγματικά αναπτυξιακά εργαλεία.

Σήμερα, όμως, η εικόνα απέχει από αυτή την κατεύθυνση.

Η πρόσβαση σε προγράμματα και χρηματοδοτικά εργαλεία παραμένει συχνά άνιση και εξαρτάται από την εγγύτητα στα κέντρα αποφάσεων. Οι εργασιακές σχέσεις παραμένουν επισφαλείς. Η νέα γενιά δυσκολεύεται να μετατρέψει τις γνώσεις και τις δυνατότητές της σε σταθερή επαγγελματική προοπτική.

Και την ίδια στιγμή, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των περιφερειών δεν αξιοποιούνται όπως θα έπρεπε. Η περιφέρεια δεν μπορεί να είναι αποδέκτης επιδοτήσεων. Πρέπει να γίνει παραγωγικός πυλώνας της χώρας.

Κάθε περιοχή έχει δυνατότητες, ανθρώπους, προϊόντα, γνώση και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Αυτά πρέπει να συνδεθούν με την παραγωγή, την καινοτομία, την καθετοποίηση, την πιστοποίηση και την ονομασία προέλευσης. Να μετατραπούν σε πραγματικά εργαλεία ανταγωνιστικότητας.

Η κυβέρνηση της ΝΔ ονομάζει το σχέδιό της «Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης» και το συνδέει με το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2026-2029. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι πώς ονομάζεται ένα πρόγραμμα.

Το ερώτημα είναι: τι ονομάζει η κυβέρνηση της ΝΔ ανάπτυξη; Ποιους αφορά και ποιους αφήνει έξω;

Γι’ αυτό και η πολιτική κριτική δεν μπορεί να περιορίζεται αποκλειστικά στον κ. Μητσοτάκη. Το ζήτημα είναι οι πολιτικές επιλογές της ΝΔ και το παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο που αυτές υπηρετούν.

Πώς θα οικοδομηθεί μια ισχυρότερη Ελλάδα όταν η ανάπτυξη μετριέται κυρίως με αριθμούς, ενώ περιορίζεται ο αριθμός εκείνων που μπορούν πραγματικά να συμμετέχουν και να ωφεληθούν;

Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο κρίσιμο επειδή εθνικοί και ευρωπαϊκοί πόροι και προγράμματα δεν αξιοποιούνται πάντα σε ένα ενιαίο, συνεκτικό σχέδιο.

Σε μια περίοδο τεκτονικών επιστημονικών και τεχνολογικών αλλαγών, η χώρα χρειάζεται μόνιμα και σταθερά χρηματοδοτικά εργαλεία. Εργαλεία που θα στηρίζουν την ανταγωνιστικότητα, την καινοτομία, την καθετοποίηση της παραγωγής, την πιστοποίηση και την ονομασία προέλευσης. Εργαλεία που θα επιτρέπουν στις επιχειρήσεις και ιδιαίτερα στην παραγωγική βάση της περιφέρειας να επενδύουν και να εξελίσσονται.

Ένα πραγματικό αναπτυξιακό σχέδιο πρέπει να δημιουργεί οικονομία που παράγει περισσότερες επενδύσεις, μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία και περισσότερες σταθερές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας.

Το ίδιο ισχύει για τα εισοδήματα.

Η αύξηση του ονομαστικού μισθού δεν αρκεί. Αν οι τιμές αυξάνονται ταχύτερα, η αγοραστική δύναμη μειώνεται. Ο πολίτης δεν μετρά μόνο πόσα ευρώ παίρνει. Μετρά πόσα μπορεί πραγματικά να αγοράσει με αυτά.

Γι’ αυτό το σχέδιο για το 2030 πρέπει να απαντά σε ένα απλό ερώτημα:

Πώς θα ζουν οι πολίτες καλύτερα;

Το κρίσιμο, λοιπόν, δεν είναι μόνο πόσα χρήματα θα διατεθούν. Είναι πού θα κατευθυνθούν, ποιο κοινωνικό και παραγωγικό αποτέλεσμα θα δημιουργήσουν και αν θα υπηρετήσουν την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου.

Ακόμη σημαντικότερο είναι να απαντηθεί γιατί παραμένουν εκκρεμότητες από τον προηγούμενο σχεδιασμό. Ένα κράτος δεν αξιολογείται από όσα εξαγγέλλει. Αξιολογείται από όσα ολοκληρώνει.

Η Ελλάδα του 2030 χρειάζεται περισσότερα από έναν νέο χρονικό ορίζοντα. Χρειάζεται άλλο παραγωγικό σχέδιο, περιφερειακή ανάταξη, κοινωνική συνοχή, καλύτερες δουλειές, ισχυρότερη αγοραστική δύναμη και ένα κράτος που σχεδιάζει, υλοποιεί και ολοκληρώνει.

Το πολιτικό ερώτημα είναι πλέον σαφές:

Αντέχει η χώρα, αντέχουν οι πολίτες και η παραγωγική της βάση τη συνέχιση πολιτικών που περιορίζουν τις δυνατότητές τους, ενώ τα οφέλη συγκεντρώνονται σε λίγους;

Η απάντηση στη ΔΕΘ δεν θα δοθεί με συνθήματα ούτε με προγράμματα που παραπέμπουν αόριστα στο μέλλον παρέχοντας χρόνο σε κυβερνήσεις μεταβατικές με συμμετοχή ή στήριξη της ΝΔ .

Θα κριθεί από την ικανότητα των πολιτικών ηγεσιών του προοδευτικού χώρου να λειτουργήσουν ως καταλύτες για τη διαμόρφωση μιας προοδευτικής διακυβέρνησης με συγκεκριμένο, εφαρμόσιμο πρόγραμμα για την συγκεκριμένη  τετραετία.

Αυτό θα αξιολογήσουν οι πολίτες. Και αυτό θα κριθεί στην κάλπη.

Γιατί ένα όραμα αξίζει μόνο όταν γίνεται πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα μετριέται τελικά με έναν τρόπο:

Αν η Ελλάδα του 2030 θα είναι πιο παραγωγική, πιο δίκαιη και αν θα προσφέρει πραγματικά περισσότερες δυνατότητες σε όλους.