Μια φωτογραφία, μια ολόκληρη ζωή Χρήστος και Ελπίδα Πολίτη

Η φωτογραφία της ημέρας 

Αυτή η φωτογραφία, δεν είναι απλώς ένα αποτύπωμα σε χαρτί. Είναι μια ρωγμή στο χρόνο, ένας αέρας που φέρνει τη μυρωδιά του ξερού χώματος και του ασβέστη από τα Κυπριωτιάνικα των Κυθήρων, πίσω στο 1930.

Τι μπορουμε να πουμε γι' αυτη την υπεροχη φωτογραφια;

Πρώτα, να μιλήσουμε για τα μάτια. Αυτά τα τέσσερα, μεγάλα, σκοτεινά μάτια που κοιτάζουν απευθείας την κάμερα, σαν να ρωτούν τον μελλοντικό θεατή: "Ποιοι είμαστε; Τι θα γίνουμε;" Υπάρχει μια αθωότητα, αλλά και μια περίεργη σοβαρότητα σε αυτά τα πρόσωπα. Στέκονται εκεί, ντυμένα με τις απλές, λευκές, φαρδιές ενδυμασίες της εποχής, τα 'φουστάνια' που φορούσαν τα παιδιά ανεξαρτήτως φύλου.

Ο καθήμενος, ο πατέρας μου, ο Χρήστος Πολίτης, με τα γυμνά του πόδια να κρέμονται, είναι ένα μπουκέτο ατόφιας, παιδικής περιέργειας. Ίσως λίγο πιο επιφυλακτικός, ίσως λίγο πιο στοχαστικός. Η Ελπίδα, η θεία μου, δίπλα του, με τα ποδαράκια της κρυμμένα στη σκόνη του δρόμου, στέκεται με μια υπομονή που μοιάζει να προδίδει μια πρώιμη σοφία. Είναι δεμένα τα δυο τους, με έναν αόρατο, αλλά πανίσχυρο δεσμό που μόνο τα αδέρφια ξέρουν.

Το φόντο είναι η ίδια η ιστορία. Ένας τραχύς, ανεπεξέργαστος τοίχος – ίσως ενός παλιού σπιτιού, ίσως ενός στάβλου. Πέτρα, χώμα, η σκιά που πέφτει. Δεν υπάρχουν παιχνίδια, δεν υπάρχει πολυτέλεια. Υπάρχει μόνο η γη, το φως και τα ίδια τα παιδιά. Αυτή η λιτότητα, αυτή η ακατέργαστη αλήθεια είναι που κάνει τη φωτογραφία τόσο δυνατή.

Η νοσταλγία που εκπέμπει είναι βαθιά. Δεν είναι μόνο η νοσταλγία για τα πρόσωπα που χάθηκαν, για τον Χρήστο και την Ελπίδα, "συγχωρεμένοι και οι δύο" πια. Είναι η νοσταλγία για μια εποχή που, παρά τις δυσκολίες, είχε μια σαφήνεια, μια άμεση σύνδεση με τα στοιχεία της φύσης. Η σκόνη στα πόδια τους είναι η σκόνη των Κυθήρων, το αίμα τους είναι το αίμα ενός ολόκληρου τόπου.

Σε αυτή τη φωτογραφία, η μνήμη γίνεται ιερή. Είναι μια μαρτυρία. Ο Χρήστος και η Ελπίδα τα διο αδέλφια ο πατέρας μου και η θεία μου  δεν είναι πια εδώ, αλλά αυτό το φως, αυτή η στιγμή, αυτή η αθωότητα... όλα αυτά είναι ακόμα ζωντανά.

Αυτή η φωτογραφία, είναι ένας ύμνος στην παιδική ηλικία, στην αδελφική αγάπη και στην ανθεκτικότητα των ριζών μας. Είναι μια ανοιχτή πύλη στο παρελθόν, που μας καλεί να μην ξεχάσουμε ποτέ από πού ερχόμαστε.

__________________________

ADELIN FM 

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ

_____________________________