Το Τραγούδι του Νερού: Μυλοπόταμος, 1964
Κοιτάζοντας αυτή την εικόνα, μεταφερόμαστε σε μια άλλη εποχή, σε μια ήσυχη Κυριακή του 1964, στον πανέμορφο Μυλοπόταμο.
Ο ήχος των γάργαρων νερών που τρέχουν είναι σχεδόν ακουστός, μια φυσική συμφωνία που συντροφεύει την οικογένεια στη βόλτα της. Το πέτρινο «καμάρι», στέκεται επιβλητικό στο φόντο, ενώ δίπλα του οι παλιές πλίστρες μαρτυρούν τον μόχθο και την καθημερινότητα των ανθρώπων του χωριού. Οι πάπιες, αν και δεν φαίνονται, είναι σίγουρα εκεί, γλιστρώντας ήσυχα στα νερά, προσθέτοντας μια πινελιά ζωντάνιας σε αυτό το ειδυλλιακό τοπίο.
Στο κέντρο αυτής της σκηνής, η μητέρα μου, η Αναστασία, μια γυναίκα με έμφυτη κομψότητα, ποζάρει με το κλασικό, πράσινο ταγιέρ της και τα γυαλιά ηλίου της, ενσαρκώνοντας τη γοητεία μιας άλλης εποχής. Δίπλα της, ο αδελφός μου, ο Γιώργος, καθισμένος στο πέτρινο πεζούλι με το μπλε του σύνολο, κοιτάζει το φακό με παιδική αθωότητα.
Η δύναμη αυτής της φωτογραφίας δεν βρίσκεται μόνο στα πρόσωπα που βλέπουμε, αλλά και σε αυτόν που δεν φαίνεται: τον πατέρα. Αυτός είναι που στήνει το κάδρο, που περιμένει την τέλεια στιγμή, που αποτυπώνει αυτή την οικογενειακή ευτυχία. Κάθε κλικ της μηχανής του ήταν μια πράξη αγάπης, μια προσπάθεια να κρατήσει ζωντανή αυτή την όμορφη, απλή Κυριακή για πάντα.
Αυτή η εικόνα μας θυμίζει ότι οι πιο όμορφες αναμνήσεις φτιάχνονται από απλά υλικά: ήλιο, νερό, και την αγάπη της οικογένειας.
________________________
ADELIN FM
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ
____________________________
Δεν υπάρχουν σχόλια