20 Δεκεμβρίου 1971: Η Μέρα που τα Κύθηρα Άνοιξαν τα Φτερά τους

Η φωτογραφία της ημέρας:

20 Δεκεμβρίου 1971: Η Μέρα που τα Κύθηρα Άνοιξαν τα Φτερά τους

Μια ολόκληρη εποχή συμπυκνωμένη σε ένα ασπρόμαυρο κλικ. Άλλη μια ανεκτίμητη, ιστορική φωτογραφία από τον σπουδαίο και αλησμόνητο Κυθήριο φωτογράφο, Μανώλη Σοφίο, έρχεται να μας θυμίσει το μεγαλείο των ανθρώπων του τόπου μας.

Το ημερολόγιο γράφει 20 Δεκεμβρίου 1971. Μια μέρα-σταθμός, μια μέρα βαθιάς συγκίνησης για το νησί μας. Το πρώτο αεροπλάνο της Ολυμπιακής τροχοδρομεί πάνω στον πρωτόγονο, χωμάτινο ακόμα διάδρομο των Κυθήρων. Για τους παλαιότερους, δεν ήταν απλώς μια πτήση· ήταν η γέφυρα που θα έσπαγε την απομόνωση, η ελπίδα που προσγειωνόταν στη γη τους.

Η Ιστορία Πίσω από το Βλέμμα

Στη φωτογραφία, η κάμερα συλλαμβάνει μια μοναδική αντίθεση που συγκλονίζει: από τη μία, ο κομψός πιλότος με την επιβλητική στολή του, κι από την άλλη, η αυθεντική, ροζιασμένη φιγούρα της κυθηραϊκής λεβεντιάς.

Ο Βρεττός Κυπρώτης ξετυλίγει το νήμα της μνήμης και γράφει με περηφάνια και παράπονο για αυτή την εικόνα:

«Ο παππούς μου, Δημήτρης Σάμιος (δεξιά στη φωτογραφία), υποδέχεται τον πιλότο. Σημειωτέον ότι πήγε με τα πόδια από τα Αλοιζιάνικα μέχρι το αεροδρόμιο, μόνο και μόνο για να αντικρίσει και να καλωσορίσει το πρωτόγνωρο αυτό μέσο συγκοινωνίας που θα άλλαζε τη μοίρα των Κυθήρων.

Ήταν ένας από τους ιδιοκτήτες γης —το δικό του βιός ήταν ένα αμπέλι— που είδε την ιδιοκτησία του να παραχωρείται για να μπορέσει να δημιουργηθεί αυτός ο διάδρομος. Και όμως, δεν δέχτηκε ποτέ ούτε ένα τυπικό "ευχαριστώ" από καμία επίσημη αρχή. Το ίδιο συνέβη και με πολλούς άλλους συγχωριανούς μας, που χάρισαν κομμάτια από το βιός τους, από τη γη των προγόνων τους, για να γίνει πραγματικότητα αυτό το μεγάλο έργο. Ανάμεσά τους και η δική μου οικογένεια, με τον αείμνηστο πατέρα μου, Χρήστο Πολίτη...»

Η Κληρονομιά της Προσφοράς

Αυτή η φωτογραφία δεν δείχνει απλώς μια πτήση. Δείχνει την ψυχή των Κυθήρων. Ανθρώπους που, χωρίς δεύτερη σκέψη, έβαλαν το καλό του νησιού τους πάνω από το προσωπικό τους συμφέρον, προσφέροντας τα σπλάχνα της γης τους χωρίς να ζητήσουν ανταλλάγματα.

Μπορεί οι επίσημες αρχές να τους ξέχασαν, όμως η ιστορία και η μνήμη των Κυθηρίων κρατά τα ονόματά τους ζωντανά. Τους χρωστάμε το «ευχαριστώ» που δεν άκουσαν ποτέ.

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.

_________________________

ΑDELIN FM 

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ

_____________________________