Σπυριδούλα Ηλιάκη: Μια νέα υπογραφή στο λαϊκό τραγούδι.Συνέντευξη στην Γιώτα Πολίτη
Η Σπυριδούλα (Εύα) Ηλιάκη είναι μια νέα φωνή στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού, που ξεχωρίζει για την αυθεντικότητα, την αμεσότητα και τη βαθιά αγάπη της για τη μουσική. Μεγαλωμένη σε οικογένεια μουσικών, η μουσική υπήρξε πάντα κομμάτι της καθημερινότητάς της. Παρά το γεγονός ότι η πρώτη της δημόσια εμφάνιση έγινε σχετικά πρόσφατα, η Σπυριδούλα κατάφερε να κερδίσει το κοινό στον τόπο της, στο Ρέθυμνο με την ειλικρίνεια και τη ζεστασιά της φωνής της. Η σχέση της με τη μουσική είναι βαθιά, προσωπική, με επιρροές από σπουδαίες λαϊκές φωνές, δημιουργεί έναν ήχο που σέβεται την παράδοση, αλλά ταυτόχρονα φέρει τη δική της προσωπική σφραγίδα.
Μαζί συζητήσαμε για τα πρώτα της βήματα, τις προκλήσεις που αντιμετώπισε, τις μουσικές της επιρροές, αλλά και τα μελλοντικά της σχέδια, αποκαλύπτοντας το θάρρος και την αγάπη που τη διακρίνουν ως νέα καλλιτέχνιδα.
Ποια είναι η ιστορία πίσω από την απόφασή σου να ασχοληθείς επαγγελματικά με το τραγούδι;
Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ιστορία πίσω από αυτή την απόφαση. Ίσως να έπαιξαν ρόλο τα ακούσματά μου, καθώς και οι δύο γονείς μου είναι μουσικοί: η μητέρα μου είναι τραγουδίστρια και ο πατέρας μου παίζει επαγγελματικά αρμόνιο. Σίγουρα, λοιπόν, υπήρξε επιρροή από το οικογενειακό περιβάλλον, όμως πάνω απ’ όλα υπερισχύει η βαθιά μου αγάπη για τη μουσική.
Πότε ένιωσες για πρώτη φορά ότι η μουσική δεν είναι απλώς ένα χόμπι, αλλά ο δρόμος που θέλεις να ακολουθήσεις;
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική ήταν τρόπος ζωής και έβλεπα πως ήταν — και παραμένει — κάτι που έδινε και δίνει ζωή στους γονείς μου. Έτσι, ένιωσα σχεδόν αυθόρμητα πως εκεί υπάρχει κάτι που με εκφράζει βαθιά, κάτι που θέλω πραγματικά να ακολουθήσω.
Υπάρχει συχνά η προκατάληψη ότι για παιδιά καλλιτεχνών οι πόρτες ανοίγουν πιο εύκολα. Εσύ, όντας παιδί καλλιτεχνών, τι απαντάς σε όσους το θεωρούν;
Για όσους ίσως μπερδεύονται επειδή προέρχομαι από μια μουσική οικογένεια, όλα τα βήματα που έχω κάνει, τα έχω κάνει μόνη μου. Ο μπαμπάς μου δεν με έχει βοηθήσει επαγγελματικά, με έχουν στηρίξει οι άνθρωποι γύρω μου και οι γονείς μου, αλλά με την έννοια ότι με ενθαρρύνουν να το προσπαθήσω και να τα καταφέρω μόνη μου. Δεν έχουν μπει ποτέ μπροστά• με έχουν αφήσει να κυνηγήσω το όνειρό μου, να σταθώ στα πόδια μου και να κάνω τη δουλειά μου χωρίς να χρειάζεται να δίνω «κρέντιτ» σε κάποιον από πίσω. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα.
Μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική ήταν το κυρίαρχο ερέθισμα, η άνοδος στη σκηνή φαντάζει σχεδόν νομοτελειακή.
Υπάρχει συχνά η προκατάληψη ότι για παιδιά καλλιτεχνών οι πόρτες ανοίγουν πιο εύκολα. Εσύ όντας παιδί καλλιτεχνών τι απαντάς σε όσους το θεωρούν; Θέλω να πω και κάτι άλλο για τους ανθρώπους που ίσως λίγο μπερδεύονται επειδή προέρχομαι από μια μουσική οικογένεια, ότι τα βήματα που έχω κάνει, τα έχω κάνει μόνη μου. Δεν με έχει βοηθήσει ο μπαμπάς μου, με έχουν στηρίξει οι ανθρώποι που έχουν γύρω μου, με έχουν στηρίξει οι γονείς μου, αλλά με έχουν στηρίξει με την έννοια ότι μπορείς να το κάνεις και να το καταφέρεις. Δεν έχουν μπει πουθενά μπροστά, με έχουν αφήσει να το κυνηγήσω μόνη μου για να σταθώ στα πόδια μου και ό,τι δουλειά κάνω να την κάνω χωρίς να χρειαστεί να δίνω κρέντιτ σε κάποιους από πίσω, που είναι και αυτό πάρα πολύ βασικό.
Υπάρχει κάτι αυτή τη στιγμή "στα σκαριά"; Να περιμένουμε κάποια κομμάτια να κυκλοφορήσουν σύντομα; Έχουμε δύο πολύ ωραία τραγούδια, τα οποία γράφτηκαν με πολύ αγάπη. Οι στίχοι είναι δικοί μου, ενώ όλη η μουσική και η ενορχήστρωση είναι του πατέρα μου, του Μανώλη Ηλιάκη. Το ένα είναι ένα όμορφο ζεμπέκικο με τίτλο «Και Όλο Ψάχνω», ενώ το άλλο, με τίτλο «Θα Με Αναζητάς», είναι ένα πολύ ωραίο χορευτικό κομμάτι. Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου ως καλλιτέχνιδα σε κάποιον που σε ακούει πρώτη φορά; Ποιες είναι οι βασικές μουσικές σου επιρροές; Θεωρώ ότι ανήκω κυρίως στο λαϊκό είδος, αν και υπάρχει η δυνατότητα να υποστηρίξω και πιο έντεχνα κομμάτια. Αγαπώ ιδιαίτερα τα παλιά τραγούδια και οι βασικές μου επιρροές είναι η Τζένη Βάνου, η Βίκυ Μοσχολιού και η Ρένα Κουμιώτη, καθαρές λαϊκές φωνές που τις αγαπώ πολύ και με εμπνέουν. Θεωρώ ότι κάποιος που θα με ακούσει για πρώτη φορά θα πρέπει να κρατήσει κυρίως την αυθεντικότητα γιατί ποτέ δεν προσπαθώ να μιμηθώ την τραγουδίστρια, αλλά δίνω πάντα το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, ώστε ο κόσμος να αγαπήσει το τραγούδι όπως το αγάπησε όταν το άκουσε από την τραγουδίστρια.
Τι σε εμπνέει εκτός από τη μουσική; Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σου ως καλλιτέχνιδα; Έχω δύο μεγάλες αγάπες. Η μία είναι η μουσική, όπως προαναφέραμε, και η άλλη είναι ο χώρος της εστίασης, όπου και εργάζομαι αυτή τη στιγμή στο πόστο της παραγωγής καφέ σε μια καφετέρια στο Ρέθυμνο. Η δουλειά μου όμως είναι κυρίως σερβιτόρα, κάτι που κάνω εδώ και δέκα χρόνια και αγαπώ πολύ. Δεν το κάνω απλώς για επιβίωση ή επειδή είναι η μοναδική δουλειά που μπορούμε να βρούμε πάρα πολύ εύκολα, το κάνω επειδή πραγματικά μου αρέσει, παρόλο που δεν είμαι ιδιαίτερα κοινωνική. Είμαι ένας πιο κλειστός χαρακτήρας και ανοίγομαι μόνο σε άτομα που με κάνουν να νιώθω άνετα και να τους εμπιστεύομαι.
Θυμάσαι την πρώτη φορά που ανέβηκες στη σκηνή; Τι κρατάς από εκείνη τη στιγμή;
Παραδόξως, δεν ανέβηκα στη σκηνή σε μικρή ηλικία. Αυτό συνέβη σχετικά αργά, και πιο συγκεκριμένα πέρυσι το καλοκαίρι. Θέλω μάλιστα να δώσω τα εύσημα στο μαγαζί που μου έδωσε την πρώτη αυτή ευκαιρία, τη «Γοργόνα» στον Πλακιά.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως τραγούδησα το «Ένα χειμωνιάτικο πρωί». Δεν σηκώθηκα καν από την καρέκλα, το είπα καθιστή. Θέλω επίσης να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Ραφαέλα Ηγουμενάκη, που βρισκόταν ακριβώς μπροστά μου και μου έδινε τη στήριξη και το θάρρος που χρειαζόμουν για να τολμήσω να τραγουδήσω. Φυσικά, ευχαριστώ και τους ανθρώπους που ήταν εκεί γύρω μας εκείνη τη στιγμή. Ήταν από τις ώρες που έχει μείνει μια πιο κλειστή παρέα,ήμασταν εμείς και εμείς, όμως αυτή ήταν η πρώτη — η πραγματικά πρώτη — φορά που τραγούδησα μπροστά σε κόσμο.
Το άγχος μου ήταν τόσο έντονο που ένιωθα πως θα λιποθυμήσω. Δεν είχα τραγουδήσει ποτέ ξανά δημόσια, ούτε καν στις δουλειές των γονιών μου. Κι όμως, αυτή η στιγμή, όσο αγχωτική κι αν ήταν, επιβεβαίωσε μέσα μου πως αυτό είναι που θέλω να κάνω.
Υπάρχει συχνά η προκατάληψη ότι για παιδιά καλλιτεχνών οι πόρτες ανοίγουν πιο εύκολα. Εσύ όντας παιδί καλλιτεχνών τι απαντάς σε όσους το θεωρούν; Θέλω να πω και κάτι άλλο για τους ανθρώπους που ίσως λίγο μπερδεύονται επειδή προέρχομαι από μια μουσική οικογένεια, ότι τα βήματα που έχω κάνει, τα έχω κάνει μόνη μου. Δεν με έχει βοηθήσει ο μπαμπάς μου, με έχουν στηρίξει οι ανθρώποι που έχουν γύρω μου, με έχουν στηρίξει οι γονείς μου, αλλά με έχουν στηρίξει με την έννοια ότι μπορείς να το κάνεις και να το καταφέρεις. Δεν έχουν μπει πουθενά μπροστά, με έχουν αφήσει να το κυνηγήσω μόνη μου για να σταθώ στα πόδια μου και ό,τι δουλειά κάνω να την κάνω χωρίς να χρειαστεί να δίνω κρέντιτ σε κάποιους από πίσω, που είναι και αυτό πάρα πολύ βασικό.
Υπήρχε έντονα μέσα σου το ένστικτο ότι η μουσική είναι μονόδρομος; Ακόμα κι όταν το τραγούδι ήταν μια προσωπική, σχεδόν ιδιωτική υπόθεση στο σπίτι, αισθανόσουν ότι αργά ή γρήγορα θα οδηγηθείς κι εσύ επαγγελματικά στη σκηνή;
Ναι, το ένστικτο υπήρχε. Εκείνο που έλειπε ήταν το θάρρος.
Πιστεύω πως όλοι μας χρειάζεται να βρίσκουμε την κατάλληλη στιγμή για να αντλήσουμε το θάρρος που απαιτείται, ώστε να μετατρέψουμε οποιοδήποτε όνειρο σε πραγματικότητα. Στη δική μου περίπτωση, άργησα λίγο να κάνω αυτό το βήμα. Όμως τελικά βρήκα τη δύναμη μέσα μου και ξεκίνησα να ακολουθώ αυτό που πραγματικά θέλω: τη μουσική.
Άρα το θάρρος είναι το «κλειδί» που ξεκλειδώνει τις πόρτες. Είναι αυτή η κύρια προτροπή και συμβουλή σου προς έναν νέο καλλιτέχνη που διστάζει να κάνει το πρώτο βήμα; Ότι η τόλμη τελικά υπερέχει του φόβου;
Ναι, να έχουν θάρρος και να πιστεύουν στον εαυτό τους.
Αν κι εγώ είχα βρει το θάρρος σε μικρότερη ηλικία, πιθανότατα θα το είχα τολμήσει νωρίτερα. Υπήρχαν, όμως, αρκετοί ενδιάμεσοι παράγοντες που με κρατούσαν πίσω και δεν μου επέτρεπαν να κάνω αυτό το βήμα τότε. Στο τέλος, όμως, η τόλμη είναι αυτή που υπερισχύει του φόβου. Και όταν πιστέψεις πραγματικά σε εσένα και σε αυτό που αγαπάς, βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισες στα πρώτα σου βήματα; Υπήρξε κάποιος/οι άνθρωπος/οι που σε στήριξε ιδιαίτερα;
Η πρώτη μεγάλη πρόκληση ήταν το ξεκίνημά μου στο τραγούδι σε ξενοδοχεία, το οποίο έγινε πολύ ξαφνικά. Ευτυχώς είχα δίπλα μου τον Παντελή Μανουκαράκη, έναν έμπειρο μουσικό , ένα από τα πολύ καλά μπουζούκια, με πολυετή συνεργασία με μεγάλα ονόματα στην Αθήνα, και τα τελευταία χρόνια ζεί στο Ρέθυμνο.
Ο Παντελής με στήριξε πάρα πολύ, καθώς ήμουν άτομο χωρίς καμία εμπειρία στον χώρο. Ήταν πάντα εκεί για να μου δείξει και να μου διδάξει υπομονετικά πράγματα που εγώ δεν είχα αφομοιώσει πριν. Δόξα τω Θεώ, να είναι καλά ο άνθρωπος!
Παρότι είσαι αυτοδίδακτη, αποφάσισες να ξεκινήσεις και κάποια μαθήματα για να εξελιχθείς περαιτέρω ;
Ξεκίνησα μαθήματα πριν ξεκινήσω να τραγουδάω επαγγελματικά, με την Αντιόπη Νικολουδάκη, η οποία είναι καθηγήτρια φωνητικής, είναι και στο ωδείο. Είναι μια απίστευτη γυναίκα με τεράστιες γνώσεις. Ξεκινήσαμε τα μαθήματα πολύ πριν μπω στη διαδικασία να ανέβω στην πίστα επαγγελματικά, και θεωρώ ότι ήταν το πρώτο βήμα που μου έδωσε το μεγαλύτερο θάρρος για να κάνω αυτό το όνειρο πραγματικότητα.
Υπάρχει κάτι αυτή τη στιγμή "στα σκαριά"; Να περιμένουμε κάποια κομμάτια να κυκλοφορήσουν σύντομα; Έχουμε δύο πολύ ωραία τραγούδια, τα οποία γράφτηκαν με πολύ αγάπη. Οι στίχοι είναι δικοί μου, ενώ όλη η μουσική και η ενορχήστρωση είναι του πατέρα μου, του Μανώλη Ηλιάκη. Το ένα είναι ένα όμορφο ζεμπέκικο με τίτλο «Και Όλο Ψάχνω», ενώ το άλλο, με τίτλο «Θα Με Αναζητάς», είναι ένα πολύ ωραίο χορευτικό κομμάτι. Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου ως καλλιτέχνιδα σε κάποιον που σε ακούει πρώτη φορά; Ποιες είναι οι βασικές μουσικές σου επιρροές; Θεωρώ ότι ανήκω κυρίως στο λαϊκό είδος, αν και υπάρχει η δυνατότητα να υποστηρίξω και πιο έντεχνα κομμάτια. Αγαπώ ιδιαίτερα τα παλιά τραγούδια και οι βασικές μου επιρροές είναι η Τζένη Βάνου, η Βίκυ Μοσχολιού και η Ρένα Κουμιώτη, καθαρές λαϊκές φωνές που τις αγαπώ πολύ και με εμπνέουν. Θεωρώ ότι κάποιος που θα με ακούσει για πρώτη φορά θα πρέπει να κρατήσει κυρίως την αυθεντικότητα γιατί ποτέ δεν προσπαθώ να μιμηθώ την τραγουδίστρια, αλλά δίνω πάντα το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, ώστε ο κόσμος να αγαπήσει το τραγούδι όπως το αγάπησε όταν το άκουσε από την τραγουδίστρια.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που σε άκουσα στον Πλακιά, και ενώ υπήρχε το άγχος του ξεκινήματος, η φωνή σου έβγαζε μια αισθαντικότητα και μια προσωπική αλήθεια. Πόσο δύσκολο είναι για έναν νέο καλλιτέχνη σήμερα να διατηρήσει αυτόν τον "αφιλτράριστο" εαυτό του και να μη χαθεί στην ανάγκη της μίμησης;
Αυτή η παρατήρηση μου δίνει ιδιαίτερη χαρά, γιατί η αλήθεια είναι ότι λίγοι άνθρωποι με έχουν ακούσει και μου έχουν πει τι τους αφήνει η φωνή μου – και αυτό ακριβώς θέλω να συμβαίνει. Δεν θέλω να θεωρήσει κανείς ότι προσπαθώ να μιμηθώ κάποια, είτε από τις παλιές μεγάλες τραγουδίστριες, είτε από τις σύγχρονες του καλλιτεχνικού χώρου. Προσπαθώ να είμαι όσο πιο αυθεντική γίνεται.
Σήμερα άλλωστε, με την πληθώρα πληροφοριών, ένας νέος καλλιτέχνης βομβαρδίζεται από το πώς πρέπει να φαίνεται ή να ακούγεται για να πετύχει. Η μίμηση μπορεί να φανεί το «ασφαλές μονοπάτι», αλλά η αυθεντικότητα είναι τελικά το μόνο που αφήνει αληθινό αποτύπωμα.
Πώς διαχειρίζεσαι την πίεση της έκθεσης μπροστά στο κοινό και τι κάνεις όταν νιώθεις ότι το άγχος πάει να σε καταβάλλει; πώς το διαχειρίζεσαι;
Η αλήθεια είναι ότι πάντα έχω άγχος, αλλά έχω ένα μεγάλο μυστικό που θέλω να μοιραστώ, ειδικά με τα νέα παιδιά που ξεκινούν τώρα ή ακόμα και με όσους το κάνουν χρόνια: μην πίνετε αλκοόλ για να χαλαρώσετε. Το ποτό δεν είναι λύση για το άγχος. Δεν σε χαλαρώνει πάντα και μπορεί να γίνει κακή συνήθεια. Επηρεάζει τη φωνή και δεν κάνει καθόλου καλό στη δουλειά μας. Εγώ προσωπικά δεν πίνω καθόλου όταν δουλεύω και είναι επιλογή μου. Γενικά, έχω σταματήσει το αλκοόλ και ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα φανατική. Πλέον πίνω πολύ σπάνια και μόνο λίγο αν τύχει. Δεν μου λείπει καθόλου και θεωρώ ότι δεν έχεις αυθεντικότητα άμα είσαι πολύ πιωμένος, θέλοντας ή μη χάνεις ένα κομμάτι και του επαγγελματισμού σου αλλά και της αυθεντικότητάς σου.Είναι διαφορετικό να πιεις δύο-τρία ποτά και διαφορετικό να καταναλώσεις ένα ολόκληρο μπουκάλι μέσα σε τέσσερις ώρες δουλειάς. Άρα σε καμία περίπτωση δεν βοηθάει. Το πιο σημαντικό είναι το θάρρος. Κάθε φορά που εξοικειώνομαι περισσότερο με το να τραγουδώ μπροστά σε κοινό, παρατηρώ ότι αποκτώ όλο και περισσότερο θάρρος.
Τι σημαίνει για εσένα αυτή η ζωντανή επαφή και η αλληλεπίδραση με το κοινό; Πώς την εισέπραξες από την πρώτη κιόλας στιγμή που τη βίωσες;
Όταν ανεβαίνω στη σκηνή, νιώθω ότι γίνομαι ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος. Είναι ένα κομμάτι που με κάνει να αισθάνομαι όσο πιο ζωντανή γίνεται, και το αγαπώ. Το να βλέπω το κοινό να χαμογελάει και να χειροκροτάει μου δίνει τεράστια δύναμη και με παρακινεί να συνεχίσω. Δεν το κάνω μόνο επειδή μου αρέσει• το κάνω και γιατί έχει μια πολύ όμορφη επιρροή σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι κοινού.
Βέβαια, είναι ακόμα νωρίς για μένα, τραγουδάω επαγγελματικά μόνο οκτώ μήνες. Όμως, αυτοί οι οκτώ μήνες περιλαμβάνουν τα μαθήματα φωνητικής, την προετοιμασία μου πριν βγω στη σκηνή, και τις πρώτες φορές που τραγουδούσα μόνο ένα-δύο τραγούδια, χωρίς μεγάλο ρεπερτόριο. Αν προσθέσουμε και το τώρα, είναι ένα σύνολο οκτώ μηνών εμπειρίας.
Τα μαθήματα φωνητικής ήταν λίγους μήνες και σταμάτησα προσωρινά λόγω ενός απροόπτου που συνέβη στην δασκάλα μου. Παρόλα αυτά, συνεχίζω να δουλεύω μόνη μου στο σπίτι. Υπάρχουν πολλές ασκήσεις διαθέσιμες στο YouTube, και πάρα πολλοί δασκάλοι που το κάνουν εθελοντικά. Προετοιμάζω λοιπόν τον εαυτό μου πριν από κάθε live. Ποτέ δεν βγαίνω να τραγουδήσω χωρίς να κάνω τουλάχιστον μια ώρα ασκήσεων για τη φωνή πριν φτάσω στο μαγαζί. Είναι πολύ σημαντικό να τη ζεσταίνουμε πριν ξεκινήσουμε. Τα μαθήματα φωνητικής ευελπιστώ να συνεχιστούν σύντομα.
Όσον αφορά τη διατροφή, δεν ακολουθώ κάτι ιδιαίτερο. Αποφεύγω όμως το αλκοόλ και πίνω πολύ νερό, γιατί είναι βασικό για να κρατάει ενυδατωμένο τον λαιμό. Επίσης, για όσους ασχολούνται σοβαρά, και που βοηθάει πολύ και εδώ κάποιοι θα γελάσουν, είναι η τσίχλα. Η τσίχλα βοηθά πολύ στο να παραμένει ενυδατωμένος ο λαιμός. Αντίθετα, το αλκοόλ, ο καφές, το τσιγάρο, που δυστυχώς καπνίζω και τα πολύ κρύα ροφήματα δεν βοηθούν καθόλου τον λαιμό.
Τι σε εμπνέει εκτός από τη μουσική; Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σου ως καλλιτέχνιδα; Έχω δύο μεγάλες αγάπες. Η μία είναι η μουσική, όπως προαναφέραμε, και η άλλη είναι ο χώρος της εστίασης, όπου και εργάζομαι αυτή τη στιγμή στο πόστο της παραγωγής καφέ σε μια καφετέρια στο Ρέθυμνο. Η δουλειά μου όμως είναι κυρίως σερβιτόρα, κάτι που κάνω εδώ και δέκα χρόνια και αγαπώ πολύ. Δεν το κάνω απλώς για επιβίωση ή επειδή είναι η μοναδική δουλειά που μπορούμε να βρούμε πάρα πολύ εύκολα, το κάνω επειδή πραγματικά μου αρέσει, παρόλο που δεν είμαι ιδιαίτερα κοινωνική. Είμαι ένας πιο κλειστός χαρακτήρας και ανοίγομαι μόνο σε άτομα που με κάνουν να νιώθω άνετα και να τους εμπιστεύομαι.
Αυτό θεωρείς ότι θα αποτελέσει πρόβλημα στην πορεία σου στο τραγούδι ;
Σίγουρα, το τραγούδι απαιτεί περισσότερη κοινωνικοποίηση γενικά, γιατί χρειάζεται η επικοινωνία για να καταφέρω να γνωρίσω συνεργάτες που δεν ξέρω ακόμα. Στην Κρήτη είμαστε πολλοί μουσικοί και άτομα που ασχολούμαστε με αυτόν τον χώρο, οπότε η κοινωνικοποίηση είναι σημαντική για να προχωρήσω και να δημιουργήσω συνεργασίες.
Ποια θα ήταν η ιδανική εξέλιξη της πορείας σου; Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σου ως καλλιτέχνιδα; Θα ήθελες κάποια συγκεκριμένη συνεργασία με κάποιον καλλιτέχνη;
Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να γίνω διάσημη, πολλοί καλλιτέχνες μπερδεύουν την αγάπη για τη μουσική με τη διασημότητα. Θεωρώ ότι ένας αυθεντικός καλλιτέχνης που ασχολείται με τη μουσική δεν χρειάζεται να γίνει διάσημος. Αν κάνεις αυτό που αγαπάς, σου αρκεί ακόμα και να δουλεύεις σε ένα ταβερνάκι• δεν έχει σημασία ο χώρος στον οποίο βρίσκεσαι. Ο χώρος που σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις αυτό που αγαπάς είναι πάντα ένας χώρος που πρέπει να αγαπάς!
Εγώ θέλω να φτάσω σε ένα επίπεδο όπου ο κόσμος θα με αγαπήσει και θα δημιουργήσω ένα κοινό που θα ξέρω ότι έρχεται γιατί με αγαπάει και με στηρίζει για αυτό που κάνω. Από εκεί και πέρα, δεν θέλω άλλα πράγματα: ούτε να γίνω διάσημη, ούτε να έχω 15.000 ακόλουθους στο Instagram, ούτε να γίνουν viral τα τραγούδια που θέλω να κυκλοφορήσω. Θέλω να το κάνω επειδή το αγαπώ. Δεν με ενδιαφέρει το οικονομικό κομμάτι, καθώς έχω μια σταθερή δουλειά και δεν χρειάζομαι να βγάλω μεγάλα ποσά – άλλωστε πλέον δυστυχώς ούτε μέσα από τη μουσική τα βγάζει κανείς εύκολα. Η βάση μου είναι η αγάπη μου για τη μουσική.
Σέβομαι πολύ τους καλλιτέχνες που ξεκίνησαν από ταβερνάκια, γιατί ξεκίνησαν με αυθεντικότητα. Εγώ αγαπώ την ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα. Δεν θα πλησιάσω κάποιον καλλιτέχνη για να κερδίσω κάτι από αυτόν. Δεν είμαι από αυτούς που θέλουν να φαίνεται το όνομά τους σε μεγάλες ταμπέλες με φωτεινά γράμματα• μου αρκεί που έχω την ευκαιρία να κάνω αυτό που αγαπώ.
Υπάρχει χώρος σήμερα για αυθεντικότητα ή πιστεύεις ότι η εικόνα παίζει μεγαλύτερο ρόλο από τη φωνή;
Δυστυχώς, σήμερα παίζουν περισσότερο ρόλο οι διασυνδέσεις και η εικόνα. Είναι κρίμα, γιατί υπάρχουν πολλά παιδιά με απίστευτη φωνή, ταλέντο και αγάπη για τη μουσική που δεν μπορούν να καταφέρουν περισσότερα. Στη μέση μπορεί να υπάρξει κάποιος που έχει περισσότερες διασυνδέσεις και ίσως καλύτερη εικόνα, και έτσι να μπλοκάρει αυτά τα παιδιά από το να κάνουν το βήμα τους.
Γι’ αυτό λέω ότι χρειάζεται θάρρος. Τα νέα ταλέντα πρέπει να έχουν θάρρος και να ξεπερνούν τα εμπόδια, όποια κι αν είναι αυτά, για να συνεχίσουν να προχωρούν.
Θεωρείς ότι η νέα γενιά τραγουδιστών κυνηγά περισσότερο την αναγνωρισιμότητα παρά τη διάρκεια ;
Ναι, δυστυχώς το βλέπω στην καθημερινότητά μου. Δεν είναι βέβαια όλοι έτσι• υπάρχουν άνθρωποι με τρομερή αυθεντικότητα. Αλλά πολλοί νέοι καλλιτέχνες κυνηγούν πολύ την αναγνωρισιμότητα, και συχνά με λάθος τρόπο. Στην πορεία χάνουν κάτι από την αυθεντικότητά τους, και για μένα αυτό είναι εμφανές. Γιατί και εγώ είμαι κοινό• παρακολουθώ πολλά live και πηγαίνω σε πολλούς καλλιτέχνες, όχι μόνο για να κοινωνικοποιηθώ και να γνωρίσω τους μουσικούς, αλλά γιατί μου αρέσει η μουσική. Πριν ξεκινήσω εγώ να ασχολούμαι επαγγελματικά, έκανα το ίδιο.
Ίσως φταίει και ο κόσμος, γιατί όταν δίνεται ξαφνικά μεγάλη αγάπη, κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα από το πουθενά. Και ίσως να μπορούν, αλλά το θέμα είναι να τα κάνεις με σωστό τρόπο και τη σωστή στιγμή. Δεν πρέπει να βιάζεται κανείς, δεν μπορείς να πηδήξεις τα σκαλιά και να φτάσεις απευθείας στην κορυφή. Τα σκαλιά τα ανεβαίνουμε ένα-ένα, αλλιώς είτε μπερδευόμαστε και πέφτουμε, είτε μας βάζουν τρικλοποδιά.
Πρέπει να προχωράμε με υπομονή, γιατί αν βιαζόμαστε, το αποτέλεσμα δεν θα είναι όμορφο στο τέλος. Και εγώ θα ήθελα να έχω κάνει πολλά πράγματα, αλλά δεν βιάζομαι να τα κάνω.
Θα μας δώσεις μιά συμβουλή στους νέους καλλιτέχνες που προσπαθούν να ξεκινήσουν την πορεία τους ;
Στα νέα παιδιά θα έλεγα να μην ακούνε κανέναν και να μην αφήνουν κανέναν να τα επηρεάζει, όποιος κι αν είναι αυτός, διότι υπάρχουν πολλές επιρροές από άτομα σε πιο υψηλά επίπεδα από εμάς, αλλά το σημαντικό είναι να κάνουν αυτό που αγαπάνε, σιγά-σιγά. Όσο και να περάσουν τα χρόνια, αν το αγαπούν και το κάνουν σωστά, το αποτέλεσμα θα έρθει.
Πού θα σε ακούσουμε , έχεις προγραμματίσει κάποια live το επόμενο διάστημα ;
Μέχρι στιγμής δεν έχουμε κάποιο συγκεκριμένο live για το επόμενο διάστημα, καθώς πλέον σχεδόν όλα κλείνονται τελευταία στιγμή. Ό,τι προκύπτει, το αναρτώ στη σελίδα μου στο Facebook και στο Instagram, οπότε οι αφίσες και οι πληροφορίες είναι εκεί για όποιον θέλει να με ακολουθεί και να ενημερώνεται.
Το καλοκαίρι ξεκινάει η καλοκαιρινή σεζόν και θα είμαι σε τέσσερα διαφορετικά σημεία. Τις Τρίτες θα εμφανίζομαι στο ξενοδοχείο Theartemis Palace, με πρόγραμμα τουριστικό και λαϊκό. Εκεί μπορεί να έρθει όποιος θέλει να μας ακούσει. Τις Πέμπτες θα είμαι στο Cretan Royale, αλλά εκεί δυστυχώς ισχύει all-inclusive και αφορά μόνο τους πελάτες του ξενοδοχείου. Επιπλέον, δύο Παρασκευές τον μήνα θα εμφανίζομαι στο Eva Bay και κάθε Σάββατο στο Greco.
Δεν υπάρχουν σχόλια