Αντικατασκοπεία made in China; – Για τους «Κινέζους» κατασκόπους μαθαίνουμε τα πάντα αλλά για τους Τούρκους το απόλυτο σκοτάδι

Ο σμήναρχος-κατάσκοπος της Κίνας «βγήκε» στα πρωτοσέλιδα ελέω ΗΠΑ, αλλά για πλήθος άλλων περιπτώσεων δεν συμβαίνει το ίδιο

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Είναι να τρελαίνεται κανείς με την επιλεκτική ευαισθησία για φαινόμενα κατασκοπείας στη χώρα μας. Τα συστημικά ΜΜΕ έχουν «βουίξει» (και όχι αδίκως) για τον 50χρονο Έλληνα σμήναρχο που συνελήφθη και φέρεται να ενεργούσε ως κατάσκοπος για λογαριασμό της Κίνας. Σύμφωνα με τις τρέχουσες πληροφορίες, ο 50χρονος σκόπευε να διοχετεύσει στα αφεντικά του κρίσιμα δεδομένα για το ΝΑΤΟ αλλά και την αρχιτεκτονική της εθνικής μας ασφάλειας.

«Περιέργως» είναι η πρώτη υπόθεση κατασκοπείας εδώ και χρόνια που τυγχάνει τόσο μεγάλης προβολής. Από τις πρώτες ώρες που κυκλοφόρησε η είδηση, βγήκαν στο φως τα πάντα: οι πληροφορίες που υπέκλεπτε ο κατάσκοπος, πότε ταξίδεψε στην Κίνα, ποιος τον στρατολόγησε, πότε σκόπευε να στείλει «πακέτο» με τα κρίσιμα δεδομένα κ.ο.κ.

Παρατηρώντας αυτήν την ασυνήθιστή τάξη σε μια χώρα αταξίας και αποσιώπησης όπως είναι η Ελλάδα, αναπόφευκτα ο λογισμός στρέφεται στον αμερικανικό παράγοντα και τη γεωπολιτική σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας, η οποία στη χώρα μας έχει ως σημείο αιχμής το λιμάνι του Πειραιά που κατά πλειοψηφία κατέχει η COSCO.

Η Αμερικανίδα πρέσβης, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, με το που πάτησε ελληνικό έδαφος έκανε ξεκάθαρο ότι μια από τις βασικές επιδιώξεις της είναι να συγκρουστεί με τον κινεζικό παράγοντα στην Ελλάδα. Αυτός ήταν και ο λόγος που πριν 2 μήνες μέμφθηκε εμμέσως τον Κώστα Καραμανλή για την απόφασή του το 2008 να παραχωρήσει το 67% του λιμανιού του Πειραιά στην COSCO. Χωρίς να παίρνω καμία θέση για τον «καλό» ή τον «κακό» της συγκεκριμένης υπόθεσης (καλό θεωρείται μόνο το υγιές συμφέρον της πατρίδας μας), η υπόθεση κατασκοπείας με την υπερπροβολή που της γίνεται, πράγματι καταφέρνει να καλλιεργεί ένα «τοξικό» κλίμα για την κινεζική επιχειρηματικότητα.

Όταν η επικαιρότητα κάνει τον… Κινέζο

Το θλιβερό συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι στην Ελλάδα οι εθνικές απειλές γνωστοποιούνται μόνο όταν αυτό εξυπηρετεί την ατζέντα κάποιου εκ των «κηδεμόνων» μας. Ένα άλλο πρόσφατο συμβάν που – ίσως έχει ή ίσως δεν έχει καμία σχέση – με την υπόθεση κατασκοπίας της Κίνας, είναι κάτι που περιέργως δεν έτυχε ανάλογης απήχησης από τα ελληνικά Μέσα. Μόλις τον Ιανουάριο συνελήφθησαν από την ΕΛ.ΑΣ. δύο Κινέζοι που χρησιμοποιούσαν ειδικό εξοπλισμό εγκατεστημένο σε αυτοκίνητο, προκειμένου να χακάρουν το σήμα του διαδικτύου με την εκπομπή ενός δικού τους δικτύου, ώστε να υποκλέπτουν δεδομένα από κινητά πολιτών που συνδέονταν με αυτό. Έτσι μπορούσαν να αποκτούν πρόσβαση σε τραπεζικά ή άλλα δεδομένα.

Το πρωτάκουστο εγχείρημα των Κινέζων έμοιαζε πολύ «εκλεπτυσμένο» για μια απλή «high tech απάτη» όπως παρουσιάστηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ. Ακόμα όμως και αν ήταν όντως μια απλή ψηφιακή κομπίνα για εύκολο χρήμα, το ζήτημα ήταν εξόχως σοβαρό αφού φανέρωνε τα τεράστια κενά ασφαλείας στο δίκτυο κινητής τηλεφωνίας.

Όμως το συγκεκριμένο ψηφιακό έγκλημα προφανώς δεν «βόλευε» να προβληθεί στο βαθμό που του άξιζε, εφόσον το ελληνικό κράτος θέλει να παρουσιάσει τις ηλεκτρονικές ταυτότητες ως απόρθητα ψηφιακά… φρούρια. Δύο Κινέζοι που κατάφεραν να «ξεφτιλίσουν» το δίκτυο με μερικά μηχανήματα και μια κεραία στο αυτοκίνητό τους, δεν είναι και ότι καλύτερο ως εικόνα για την «ασφάλεια» των δεδομένων στη χώρα μας. Έτσι η συγκεκριμένη είδηση δεν εντάχθηκε σε πλαίσια αντι-κινεζικής ρητορικής, αλλά αντιμετωπίστηκε ως μεμονωμένο περιστατικό (που δεν αποκλείεται και να ήταν όντως).

Για την τουρκική κατασκοπεία κάτι;

Μιλώντας για κατασκοπεία και πρακτορικές ενέργειες, τι να πούμε όμως για τα πολυάριθμα περιστατικά που σχετίζονται με τον τουρκικό δάκτυλο; Σε ένα άλλο άρθρο είχαμε παραθέσει κάμποσες από τις πολλές περιπτώσεις όπου τουρκοκίνητα στοιχεία πιάστηκαν επ’ αυτοφώρω να διακινούν όπλα και πληροφορίες στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά, εκείνες τις υποθέσεις πάντοτε τις ακολουθεί ένα «ανεξήγητο» σκοτάδι. Δεν μαθαίνονται οι «εργοδότες», οι προθέσεις, το εύρος της απειλής, το μέχρι που απλώνεται το εκάστοτε δίκτυο. Για τους Κινέζους που δεν διεκδικούν ούτε χιλιοστό από τη χώρα μας, μαθαίνουμε τα πάντα. Για τους Τούρκους που διεκδικούν το μισό Αιγαίο και τον Έβρο, μόνο συγγνώμη δεν τους ζητάμε όποτε ξεσκεπάζονται οι δόλιες ενέργειες τους επί ελληνικού εδάφους.

Για να μην αναφερθούμε στις δεκάδες παρασιτικές ΜΚΟ που εδώ και χρόνια λειτουργούν σαν «τσιμπούρια» απομυζώντας το «αίμα» της εθνικής ασφάλειας με παχυλές χρηματοδοτήσεις που υπηρετούν συγκεκριμένες μεταναστευτικές ατζέντες.

Φαίνεται λοιπόν ότι στην Ελλάδα υπάρχει κατασκοπεία δύο ταχυτήτων, όπου ανάλογα τα συμφέροντα, άλλοι κρεμιούνται στα μανταλάκια και άλλοι περνάνε και δεν… ακουμπάνε. Με αυτούς τους όρους, πόσο στα σοβαρά μπορεί να λάβει μια χώρα τον εαυτό της απέναντι σε κάθε απειλή και κυρίως απέναντι στον λαό της;

sportime.gr 06 Φεβ 2026