ΚΥΘΗΡΑ:«Αφήνω λεκέ, άρα υπάρχω»: Οι γκραφιτάδες της συμφοράς ξαναχτυπούν

Η «Τέχνη» του Σπρέι: Στον δρόμο προς τα Λογοθετιανικά

Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν επισκέπτονται ένα νησί σαν τα Κύθηρα, μαγεύονται από το τοπίο, τη γαλήνη, την πέτρα και το φως. Και υπάρχουν κι εκείνοι που, βλέποντας ένα παγκάκι, έναν τοίχο, μια πινακίδα ή έναν δρόμο, παθαίνουν κάτι σαν υπαρξιακό σοκ και σκέφτονται: «Ρε συ, εδώ λείπει η ακαταλαβίστικη υπογραφή μου με το σπρέι».

Φρέσκο «επίτευγμα» στη διασταύρωση προς τα Λογοθετιανικά:

Φυσικά, η ουσία των συνθημάτων σπάνια ξεπερνά το επίπεδο ενός προεφήβου που ανακάλυψε το σπρέι. Είτε πρόκειται για ακαταλαβίστικα ακρωνύμια ομάδων είτε για μισοτελειωμένα συνθήματα που ούτε οι ίδιοι δεν θυμούνται τι ήθελαν να πουν, η λογική παραμένει ίδια: «Δεν μπορώ να δημιουργήσω τίποτα στη ζωή μου, οπότε θα αφήσω έναν λεκέ για να αποδείξω ότι υπάρχω».

Είναι θλιβερό. Αντί για το πράσινο, τις ξερολιθιές και τη φυσική αρχιτεκτονική του τόπου, το μάτι πέφτει πάνω σε πρόχειρες, αποκρουστικές μουτζούρες που χαλάνε την αισθητική μιας ολόκληρης διαδρομής.

Το πιο αστείο –ή μάλλον τραγικό– σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η ψευδαίσθηση της επανάστασης. Ποια ακριβώς επανάσταση υπηρετείς, φίλε μου, όταν καταστρέφεις την περιουσία του ίδιου σου του τόπου ή ασχημονείς σε έναν επαρχιακό δρόμο όπου οι ντόπιοι πασχίζουν να κρατήσουν το νησί καθαρό και περιποιημένο; Η επαναστατικότητα δεν εκφράζεται με το να αδειάζεις ένα δοχείο σπρέι σε έναν τοίχο· αυτό λέγεται απλώς βανδαλισμός και έλλειψη παιδείας.

Τα Κύθηρα έχουν τη δική τους ιστορία, τη δική τους βαριά πολιτιστική ταυτότητα, που δεν έχει ανάγκη ούτε από τα «φώτα» των αυτόκλητων γκραφιτάδων της συμφοράς ούτε από τις μουτζούρες τους.

ADELIN FM

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ