γιώργης π. κ-δρυμωνιάτης:Έχουμε μάθει πια να θεωρούμε φυσιολογικό κάτι που, αν το βλέπαμε σε οποιαδήποτε άλλη σχέση, θα το λέγαμε κλοπή.

Έχουμε μάθει πια να θεωρούμε φυσιολογικό κάτι που, αν το βλέπαμε σε οποιαδήποτε άλλη σχέση, θα το λέγαμε κλοπή.

Το κράτος παίρνει από το εισόδημά μας φόρους, εισφορές, τέλη και κάθε λογής επιβαρύνσεις. Αμ η ακρίβεια; Εκείνο το ωφελεί, παίρνει πολυ περισσότερο ΦΠα, εμάς μας ξετινάζει τις τσέπες και τις ζωές μας. Παίρνει ένα μεγάλο κομμάτι από αυτά που παράγουμε, από τον μισθό μας, από την εργασία μας, από την κατανάλωσή μας, ακόμη και από την περιουσία μας και την υγεία μας.

Και μετά, κάποια στιγμή, ανοίγει το μεγάλο κρατικό πορτοφόλι με τα δια νόμου κλοπιμαία , συν πρόστιμα και προσαυξήσεις άπειρα, φόβος και τρόμος ο Νόμος, και μας επιστρέφει ένα μικρό μέρος.

Μια επιδότηση εδώ, ένα επίδομα εκεί, μια «ενίσχυση» παραπέρα. Και τότε, αντί να αναρωτηθούμε πόσα μας πήραν συνολικά και πόσα μας επιστρέφουν, αισθανόμαστε… ευγνωμοσύνη για την ελεημοσύνη! Ω της ηλιθιότητας, αξεπέραστο μεγαλείο!!!!

«Πάρε κι εσύ», μας λέει ο Νοικοκύρης.

Κι εμείς, σαν τον Κακομοίρη της γελοιογραφίας, απαντάμε:

«Ευχαριστώ πολύ!»

Ξεχνώντας ότι τα χρήματα που μας δίνει δεν τα βρήκε στον δρόμο. Δικά μας χρήματα είναι. Τα πήρε πρώτα από εμάς και ύστερα μας επιστρέφει ένα μικρό μέρος τους, παρουσιάζοντάς το ως κρατική γενναιοδωρία.

Κι έτσι δημιουργείται το παράδοξο: πανηγυρίζουμε όταν μας επιστρέφουν λίγα από τα παρα πολλά που προηγουμένως μας είχαν πάρει. 81 % απο το παραγόμενο, από ένα εργάτη, υπάλληλο, ελευθερο επιχειρηματία ή επιχειρηματία ακαθάριστο προϊόν, άμεσα ή έμμεσα , πηγαίνει με φόβο και τρόμο στο κράτος. Κι αν σε κατι η γραφεικρατία σε βρει απείθαρχο, αυτό φτάνει στο 95%. Δούλος το μεροκάματου με αδίστακτο αφέντη το κράτος που το ζεις για να σου παίρνει τη ζωή σου.

Το πιο επικίνδυνο, όμως, δεν είναι μόνο το οικονομικό μέρος αυτής της ιστορίας. Είναι ότι σιγά-σιγά συνηθίζουμε την εξάρτηση. Αγαπάμε την υποδούλωση. Λατρεύουμε την κλοπή μας. Τέλος, συνηθίζουμε να περιμένουμε από τον ίδιο άνθρωπο που μας παίρνει το πορτοφόλι να μας δώσει και ένα δεκάρικο από μέσα. Και μάλιστα να τον ευχαριστούμε κιόλας. Για το τίποτα που μας δίνει.

Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «πόση ενίσχυση θα μας δώσει το κράτος;» Αλλά: «Πόσα μας πήρε για να μπορεί μετά να μας επιστρέφει ψίχουλα και να αισθανόμαστε και ευεργετημένοι;» Και το πιο μεγάλο ερώτημα: Τα υπόλοιπα κλοπιμαία, ποιος τα τρώει. Όλοι μαζί πάντως, όχι, όχι, όχι....