Στην αγκαλιά της Αγίας Πελαγίας
Κύθηρα, 1984. Μια εικόνα σαν ξεθωριασμένη καρτ ποστάλ, πλημμυρισμένη από τη γλυκιά αλμύρα της μνήμης και το ανεξίτηλο φως του πελάγους. Ο παραθαλάσσιος οικισμός της Αγίας Πελαγίας, έτσι όπως τον αγκάλιαζε ο ήλιος τέσσερις δεκαετίες πριν, απλώνεται ήσυχα στην αγκαλιά των άγονων, μοσχοβόλων λόφων.
Ήταν μια εποχή που ο χρόνος κυλούσε με διαφορετικούς, πιο ανθρώπινους ρυθμούς. Η γη, βαμμένη στα ζεστά χρώματα της άνοιξης, με το κοκκινόχωμα και τη χαμηλή βλάστηση, κατηφορίζει νωχελικά προς μια κρυσταλλένια θάλασσα, βαθυγάλαζη και ατάραχη. Λίγα χαμηλά, λευκά σπιτάκια, διασπαρμένα σαν φωτεινές πινελιές στην ακτογραμμή, ανασαίνουν αθόρυβα κάτω από τον απέραντο γαλάζιο ουρανό. Το μικρό λιμανάκι, μια λεπτή λωρίδα γης που εισχωρεί στο νερό, μοιάζει να περιμένει υπομονετικά το καΐκι της γραμμής ή τον ντόπιο ψαρά που επιστρέφει με τα δίχτυα του γεμάτα από τους θησαυρούς του βυθού.
Δεν υπάρχει βιασύνη σε αυτή την εικόνα, ούτε ο βουητός της σύγχρονης καθημερινότητας. Υπάρχει μόνο η γλυκιά σιωπή του μεσημεριού, το αδιάκοπο τραγούδι των τζιτζικιών στις πλαγιές και η μεθυστική μυρωδιά από θυμάρι, ρίγανη και αλμύρα. Τα χωμάτινα μονοπάτια, δεξιά στο Καλαμίτσι, χαράσσουν το τοπίο σαν τις γραμμές στην παλάμη ενός παλιού ναυτικού, οδηγώντας σε ήσυχες γωνιές, σε ανέγγιχτες αμμουδιές και σε στιγμές που έμελλε να χαραχτούν για πάντα στην καρδιά.
________________________________
ADELIN FM
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ
___________________________
Photo of the day: In the embrace of Agia Pelagia
Kythira, 1984. An image like a faded postcard, flooded with the sweet brine of memory and the unfading light of the sea. The seaside settlement of Agia Pelagia, just as the sun embraced it four decades ago, spreads out quietly in the arms of the barren, fragrant hills.
It was an era when time flowed at a different, more human pace. The earth, painted in the warm colors of spring, with its red soil and low vegetation, slopes lazily down toward a crystalline sea, deep blue and tranquil. A few low, white houses, scattered like bright brushstrokes along the coastline, breathe silently beneath the endless blue sky. The small harbor, a narrow strip of land reaching into the water, seems to wait patiently for the local boat or the native fisherman returning with his nets full of the seabed's treasures.
There is no rush in this image, nor the hum of modern everyday life. There is only the sweet silence of midday, the ceaseless song of the cicadas on the slopes, and the intoxicating scent of thyme, oregano, and sea salt. The dirt paths, to the right towards Kalamitsi, trace the landscape like the lines on an old sailor's palm, leading to quiet corners, untouched sandy beaches, and moments destined to be etched in the heart forever.
ADELIN FM
KYTHIRA RADIO
Δεν υπάρχουν σχόλια