Περί «Κόκκινης Απειλής» και Άεργων Κληρονόμων: Η Εκδίκηση της Πραγματικότητας στο Βαθύ Τσιρίγο
Στην κλασική ελληνική επαρχία, η συνταγή για να πολεμήσεις την όποια προοπτική ανάπτυξης είναι γνωστή, διαχρονική και βαθιά κωμικοτραγική: ανακατεύεις λίγη θεωρία συνωμοσίας, ρίχνεις άφθονη λάσπη από ανώνυμα ψηφιακά προφίλ, επιστρατεύεις πρόθυμα "παπαγαλάκια" στον τοπικό τύπο και, φυσικά, αφήνεις την ηγεσία της αντίστασης στους μόνιμους «επαναστάτες» του Αυγούστου — τους άεργους κληρονόμους που προστατεύουν την παρθένα ομορφιά του τόπου από τις βεράντες των εξοχικών τους.
Όταν τον χειμώνα του 2020 ο Αντώνης Μαυρομμάτης τόλμησε να σχεδιάσει ένα έργο πνοής για τον αθλητισμό και τον τουρισμό στο Λιβάδι Κυθήρων, το περιβόητο «Βαθύ Τσιρίγο» έπαθε... γεωπολιτικό αμόκ. Είδαν Κινέζους εισβολείς, φαντάστηκαν «κόκκινες απειλές» και ξεκίνησαν έναν πόλεμο φθοράς που κράτησε έξι ολόκληρα χρόνια. Σήμερα, όμως, η φαιδρότητα φαίνεται πως ηττήθηκε από την επιμονή.
Το έργο μπαίνει τελικά στις ράγες για τον χειμώνα του 2027, έτοιμο να προσφέρει 60 μόνιμες θέσεις εργασίας και συνεργασίες σε τοπικό επίπεδο, αποδεικνύοντας με τον πιο ηχηρό τρόπο ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ανάπτυξης δεν ήταν ποτέ οι «ξένοι πράκτορες», αλλά η εγχώρια, συμπλεγματική μιζέρια.
Ακολουθεί η αφοπλιστική –και γεμάτη νόημα– ανάρτηση του ίδιου:
Χειμώνας του 2020 κυθηρα

Δεν υπάρχουν σχόλια