Ένα Ευλαβικό Προσκύνημα στους Θαλασσομάχους της Αγίας Πελαγίας

 

Η Φωτογραφία της Ημέρας:

 Ένα Ευλαβικό Προσκύνημα στους Θαλασσομάχους της Αγίας Πελαγίας

Σήμερα, η φωτογραφία της ημέρας είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό στιγμιότυπο· είναι ένα ευλαβικό αφιέρωμα, σμιλεμένο με αλμύρα και συγκίνηση, αφιερωμένο στη μνήμη των λιοντόκαρδων βαρκάρηδων της Αγίας Πελαγίας Κυθήρων.

Πόσες ιστορίες κλείνει μέσα του αυτό το κάδρο... Πόσες αγωνίες, πόσα δάκρυα αποχωρισμού και πόσες ανέλπιστες χαρές ανταμώματος έζησαν αυτοί οι αφανείς ήρωες της καθημερινότητας. Τότε που η επιβίωση κερδιζόταν σπιθαμή προς σπιθαμή πάνω στο κύμα.

Αυτή η μοναδική, γεμάτη νοσταλγία φωτογραφία –που ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας μια Ελλάδα που έχει πια χαθεί– ανήκει στον φακό του αείμνηστου φωτογράφου Μανώλη Σοφίου. Μέσα από το ανεκτίμητο αρχείο του, μας παραδίδει μια ζωντανή μαρτυρία της τσιριγώτικης ψυχής.

Μαζί με την εικόνα, μοιραζόμαστε μαζί σας και ένα υπέροχο, βαθιά συγκινητικό ποίημα του συγχωριανού μας, Ιατρού και Συγγραφέα, κυρίου Κοσμά Μεγαλοκονόμου, γραμμένο με μελάνι βγαλμένο από τις μνήμες εκείνης της υπεροχής, αγνής εποχής...

«Οι Θαλασσομάχοι της Αγίας Πελαγίας»

Τα χρόνια εκείνα σάλπαρε βαπόρι απ’ τον Πειραιά Τετάρτη δέκα το πρωί, να κάμψει τον Μαλέα να δέσει στη Νεάπολη, να πιάσει Ελαφοννήσι και τ’ άγρια μεσάνυχτα την πλώρη να γυρίσει για το Τσιρίγο τ’ άγονο, την Άγια Πελαγία σ’ αραξοβόλι απόμακρο από την παραλία.

Δυο φώτα αχνοφέγγιζαν στα μαυρισμένα ξάρτια κι αυτός που τα πρωτόβλεπε, που ‘χε αετίσια μάτια «Βαπόοορι!» βροντοφώναζε κι οι άλλοι προσπαθούσαν να βρουν στα νυχτοσκόταδα εκείνο που ακούσαν. Μα κι όσοι ταξιδεύανε γυρεύαν στα σκοτάδια να αντικρίσουν φωτεινά και στεριανά σημάδια.

«Λουξ» λάμπες τις ελέγανε κι ολόγυρα φωτούσαν σαν πάνω απ’ τ’ ανιόφυλλα των μαγαζιών κρεμούσαν. Μια ήτανε του «Κάπονα», η άλλη του «Καλέρη» και ο «Καψάνης» άναβε, αν άφηνε τ’ αγέρι. Μα και στου μόλου το κορμί σπιθοβολούσε φάρος που μες τη νύχτα έστελνε του καπετάνιου θάρρος.

Σαν φύσα Γρέγος ή Γαρμπής, για φρέσκια Τραμουντάνα και στο γιαλό ανέμενε μοναχογιό μια μάνα καημός γυρόφερνε τον νου, σαν φίδι να φωλιάσει: αν το βαπόρι θα ‘πιανε… για δεν μπορεί να πιάσει;

Βαρκάρηδες λιοντόκαρδοι κι ο πράκτορας στην πλώρη τις βάρκες τους φορτώνανε να πάνε στο βαπόρι, να γαντζωθούν στις σκάλες του και με σαράντα μάτια ν’ αφήσουν και να πάρουνε ανθρώπους κι αμανάτια.

Μπουνάτσα, φουσκοθαλασσιά, χαράματα, λιοπύρι αγιάζι κι αστραπόβροχο, για λίγο ψωμοτύρι πιστοί σαν τους καλόγερους, θαλασσομάχοι πρώτοι… τα χρόνια εκείνα κράτησαν ορθό τον Τσιριγώτη.

(Από τη συλλογή «Μικρές Αλήθειες»)

_____________________________

ADELIN FM 

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ

_______________________________