Τα Αξέχαστα Γλέντια στα Κύθηρα μιας Άλλης Εποχής
Τα Αξέχαστα Γλέντια στα Κύθηρα μιας Άλλης Εποχής
Εκεί που ο χρόνος σταματούσε και η ψυχή έπαιρνε ανάσα, στα Καστρισιάνικα, κάτω από το τρεμάμενο φως από τις λάμπες λουξ, γραφόταν η ιστορία της νιότης μας. Η ορχήστρα του Τζιμάρα έδινε το σύνθημα, και ο κατάλογος με το ρεπερτόριο, καρφιτσωμένος στον τοίχο, φάνταζε στα μάτια μας σαν υπόσχεση για μια βραδιά μαγική.
Οι ντάμες, στολισμένες με τα καλά τους και με την προσμονή ζωγραφισμένη στα πρόσωπα, κάθονταν στους ξύλινους πάγκους γύρω από την πίστα. Πίσω τους, σαν άγρυπνοι φρουροί της τιμής και της παράδοσης, οι μανάδες· σε μια δεύτερη σειρά καθισμάτων, παρατηρούσαν τα πάντα με μάτι που δεν έχανε ούτε λεπτομέρεια.
Και οι καβαλιέροι; Όρθιοι στις γωνίες, με το τσιγάρο στο χέρι και το βλέμμα να «σκανάρει» την αίθουσα. Η αγωνία κορυφωνόταν καθώς η ορχήστρα κούρδιζε. Ποια θα σηκώσουν; Θα είναι ο επόμενος χορός ένας από τους «αγκαλιαστούς»; Ένα ταγκό, ένα βαλς ή ένα φόξ-αγκλέ που θα τους επέτρεπε να νιώσουν για λίγα λεπτά την ανάσα της αγαπημένης τους;
Αλίμονο αν δύο ή τρεις είχαν βάλει στο μάτι την ίδια κοπέλα. Μόλις ακουγόταν η πρώτη νότα, ξεκινούσε ένας άτυπος αγώνας δρόμου. Ο νικητής την οδηγούσε θριαμβευτικά στην πίστα, ενώ οι ηττημένοι επέστρεφαν στη γωνιά τους σαν «βρεγμένοι γάτοι», περιμένοντας την επόμενη ευκαιρία.
Όταν η πίστα πλημμύριζε από ζευγάρια και το κέφι άναβε, εμφανιζόταν ο μαγαζάτορας. Με έναν δίσκο γεμάτο σοκολάτες και καραμέλες, διέσχιζε το πλήθος φωνάζοντας τη θρυλική ατάκα: «Ντάμα λα Μπουφέ!».
Ήταν η στιγμή της ιπποσύνης. Ο καβαλιέρος, με καμαρωτό στήθος, έπρεπε να κεράσει την παρτενέρ του. Και οι κοπέλες, σεμνά, έπαιρναν το κέρασμα και το παρέδιδαν «προς φύλαξη» στις μανάδες τους πίσω, που λειτουργούσαν ως η ζωντανή αποθήκη των γλυκών αναμνήσεων της βραδιάς.
Τα γλέντια εκείνα δεν είχαν μόνο κυνήγι και έρωτα· είχαν και φιλότιμο. Ήταν χρέος τιμής για τους νέους να σηκώσουν για έναν χορό τη θεία, την ξαδέλφη, τη γειτόνισσα ή εκείνο το μοναχικό κορίτσι που κανείς δεν πλησίαζε. Ήταν μια πράξη σεβασμού που έκανε την κοινότητα πιο σφιχτή, πιο ανθρώπινη.
Γλεντούσαμε με την ψυχή μας. Χωρίς φώτα λέιζερ και δυνατά ηχεία, αλλά με μια ζεστασιά που πήγαζε από μέσα μας. Υπήρχε ένας άγραφος νόμος σεβασμού για τον άνθρωπο που κρατούσες από το χέρι στην πίστα.
Μακάρι να μπορούσαμε, έστω για μια στιγμή, να ξαναγυρίσουμε εκεί. Να μυρίσουμε το φιτίλι της λάμπας, να ακούσουμε το βιολί του Τζιμάρα και να νιώσουμε εκείνο το αγνό σκίρτισμα στην καρδιά. Ήταν, βλέπετε, της ψυχής μας τα γλέντια... και αυτά δεν ξεθωριάζουν ποτέ.
Φωτογραφία -πληροφορίες Βρεττός Κυπριώτης
______________________________
ADELIN FM
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ
_____________________________
Δεν υπάρχουν σχόλια