Ένας Παλιός Καιρός στην Αγία Μόνη...

Η φωτογραφία της ημέρας

Μια φωτογραφία, ένας ολόκληρος κόσμος που ανασαίνει ξανά. Μέσα από το πολύτιμο αρχείο του κυρίου Αναστάσιου Πήλια, μια εικόνα μας παίρνει από το χέρι και μας ταξιδεύει δεκαετίες πίσω, σε εκείνη την Ελλάδα που ήταν φτιαγμένη από φως, πέτρα και αλήθεια.

Βρισκόμαστε στην Αγία Μόνη των Κυθήρων. Είναι Κυριακή των Βαΐων. Ο ήλιος τρυπάει το ξεθωριασμένο μπλε του ουρανού και φωτίζει μια ομάδα ανθρώπων που στέκονται εκεί, λες και περίμεναν εμάς για να μας διηγηθούν τη ζωή τους χωρίς λέξεις. Πρόσωπα που ο χρόνος άφησε πίσω του, αλλά η ψυχή τους αρνείται να σβήσει.

Κοιτάζοντας αυτά τα βλέμματα, μια γλυκιά μελαγχολία κόβει την ανάσα. Δεν ξέρουμε τα ονόματά τους, δεν γνωρίζουμε τα βάσανα ή τις χαρές τους, κι όμως... μας φαίνονται τόσο δικοί μας. Είναι οι άνθρωποι της βιοπάλης, με τα ροζιασμένα χέρια και τα καθαρά μάτια, που στέκονται με μια σεμνή, αρχοντική υπερηφάνεια μπροστά στον φακό.

Ο Παπάς: Μια μορφή βιβλική, που μοιάζει να κουβαλά στις πλάτες του όλη την πίστη του νησιού.
Τα Παιδιά: Καθισμένα κατάχαμα στο χώμα, με την αθωότητα ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, μας θυμίζουν πως κάποτε η ευτυχία δεν χρειαζόταν τίποτα παραπάνω από μια ηλιόλουστη Κυριακή και μια παρέα.
Η Ενδυμασία: Τα "καλά" τους ρούχα, φορεμένα με σεβασμό για τη γιορτή και τον ιερό τόπο, μαρτυρούν μια εποχή που η ευπρέπεια ήταν εσωτερική ανάγκη.

Στο βάθος, το επιβλητικό καμπαναριό στέκει σιωπηλός φύλακας, προστατεύοντας αυτή τη στιγμή από τη λήθη. Αν κλείσεις τα μάτια, η φωτογραφία αρχίζει να αναδύει αρώματα: μυρίζει φρεσκοτριμμένο θυμάρι, λιβάνι που χάνεται στο αεράκι και την αλμύρα του Τσιρίγου.

Ήταν η εποχή που οι αποστάσεις μετριούνταν με το περπάτημα και οι ανθρώπινες σχέσεις με το μοίρασμα ενός καρβελιού ψωμιού.

"Ίσως να μην μάθουμε ποτέ ποιοι ήταν. Αλλά στην πραγματικότητα, είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες όλων μας. Είναι οι ρίζες μας που κρατούν ακόμα γερά στα βράχια του Τσιρίγου."

Στεκόμαστε με δέος μπροστά στην ιερότητα εκείνης της εκδρομής. Τότε που μια φωτογραφία ήταν ένα σπάνιο γεγονός, μια ιερή στιγμή που έπρεπε να "παγώσει" για να νικήσει τον θάνατο. Σήμερα, δεκαετίες μετά, το πέτυχε: μας έκανε να δακρύσουμε για έναν κόσμο που, αν και μακρινός, παραμένει η αληθινή πατρίδα της ψυχής μας.

Κύθηρα, Αγία Μόνη. Εκεί που ο χρόνος σταμάτησε για να μας ψιθυρίσει ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε.

ADELIN FM

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ