ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 20η Απριλίου 2026

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ

Στις 25 Μαρτίου έγινε η ενθρόνιση της Most Rev Dame Sarah Mullally ως 106ου «Αρχιεπισκόπου» του Καντέρμπουρι, πρώτης γυναίκας «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας».

Για την εκλογή της το Γραφείο μας είχε εκδώσει σχετική ανακοίνωση, με τίτλο: «ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΩΣ «ΠΡΙΜΑΤΟΥ» ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΚΗΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»1. Σε αυτό εκθέσαμε τις απόψεις μας σχετικά με την αποστασία του δυτικού Χριστιανισμού η οποία είναι ραγδαία, φανερώνοντας το απύθμενο χάσμα, που τον χωρίζει από την Ορθοδοξία μας, η Οποία, μόνον Αυτή διασώζει επακριβώς, χωρίς προσθαφαιρέσεις, την αρχέγονη και σώζουσα διδασκαλία της Εκκλησίας, και για τούτο μπορεί να ταυτιστεί με την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού.

Μια από αυτές τις αιρετικές ομάδες, που ξεπήδησε από τον Παπισμό, είναι και ο Αγγλικανισμός, ο οποίος αποκόπηκε από αυτόν τον 16ο αιώνα, για πολιτικούς λόγους. Το 1534 ο Βασιλιάς Ερρίκος Η΄ και το αγγλικό κοινοβούλιο, απέκοψαν την Αγγλική «εκκλησία» από την Ρώμη, για να μπορέσει ο Άγγλος βασιλιάς να χωρίσει την νόμιμη σύζυγό του Αικατερίνη της Αραγωνίας και να νυμφευτεί την Άννα Μπολέυν, διότι ο «Πάπας» αρνιόταν να του δώσει την άδεια διαζυγίου και να επιτρέψει τον δεύτερο γάμο στον Άγγλο μονάρχη. Με άλλα λόγια, η Αγγλικανική «Εκκλησία» δημιουργήθηκε κατ’ ουσίαν, όχι ως διαμαρτυρία στις τερατωδίες του αιρετικού Παπισμού, αλλά για ιδιοτελή σκοπό!

Ο Αγγλικανισμός, μετά την απόσχισή του από τον Παπισμό, όχι μόνον δεν επανήλθε στην γνησιότητα της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, όχι μόνον δεν απέρριψε τις παπικές πλάνες, τις περισσότερες υιοθέτησε, αλλά με τις καινοτομίες, που έκανε κατά καιρούς, απομακρύνθηκε παρασάγγας από αυτή. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί τέλεια εκκοσμίκευση, αποδεχόμενη της ομοφυλοφιλία ως «κανονικότητα», «ευλογεί» «γάμους» ομοφυλόφιλων «ζευγαριών», αλλά και «χειροτονεί» «κληρικούς» δεδηλωμένους ομοφυλόφιλους και πολλούς από αυτούς να έχουν συναψει άθεσμους «γάμους» με άτομα του ιδίου φύλου!

Μια από τις πολλές καινοτομίες είναι και η θέσπιση της γυναικείας «ιεροσύνης». Πολλές από τις ομάδες της «Αγγλικανικής Κοινωνίας», (έτσι ορίζεται η διακοινωνία των ομάδων της Αγγλικανικής «εκκλησίας»), χειροτονούν γυναίκες «ιερείς» και «επισκόπους», παρά το ότι αυτή η πρακτική αυτή είναι ασύμβατη με την Παράδοση της Εκκλησίας και παρά τις όποιες αντιδράσεις κάποιων Αγγλικανών συντηρητικών. Το αποκορύφωμα ήταν η εκλογή στη θέση «Πριμάτου», δηλαδή της επικεφαλής της «Αγγλικανικής Κοινωνίας», γυναίκας «ιέρειας», μιας πρώην νοσηλεύτριας, της Sarah Mullally.

Όπως έχει δημοσιοποιηθεί η εν λόγω «Πριμάτος» «είναι γνωστή για την υποστήριξή της σε μια πιο φιλελεύθερη προσέγγιση σε μια σειρά θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της στάσης απέναντι στους ΛΟΑΤΚΙ και της συζήτησης του θέματος των αμβλώσεων, κάτι που, κατά τη γνώμη των αντιπάλων, μαρτυρεί

απομάκρυνση από την παραδοσιακή χριστιανική διδασκαλία»2. Δηλαδή εκφράζει απόλυτα την φιλελεύθερη «πτέρυγα» του Αγγλικανισμού, η κατάλληλος ηγέτης για να συνεχίσει την ακόμα παραπέρα απομάκρυνσή του από την αυθεντικότητα του Χριστιανισμού.

Αλλά, η πομπώδης «ενθρόνισή» της, φανέρωσε την τεραστίων διαστάσεων κρίση που κυοφορούνταν εδώ και χρόνια στα σπλάχνα του αιρετικού Αγγλικανισμού. Δημιούργησε σχίσμα! Οι Αγγλικανοί του «Παγκόσμιου Νότου», διαπνεόμενοι από συντηρητικές απόψεις, διαφώνησαν και δημιούργησαν το δικό τους Συμβούλιο, ανεξάρτητα από αυτό της «Αγγλικανικής Κοινωνίας» του Canterbury.

Αποκαλυπτικό είναι το ακόλουθο δημοσίευμα: «Στο Αμπούτζα οι συντηρητικοί ιεράρχες ανακοίνωσαν επίσημα τη δημιουργία νέου διοικητικού οργάνου λόγω της αποστασίας του Λονδίνου από την πίστη. Από τις 3 έως τις 6 Μαρτίου 2026 στην Αμπούτζα (Νιγηρία) 347 αγγλικανοί επίσκοποι και 121 ηγέτες από 27 επαρχίες επισημοποίησαν επίσημα την οριστική ρήξη με το διοικητικό κέντρο στο Λονδίνο. Οι συμμετέχοντες στη συνάντηση του κινήματος GAFCON (Παγκόσμια Διάσκεψη Αγγλικανικού Μέλλοντος) κατήργησαν το προηγούμενο Συμβούλιο των Πριμάτων και ίδρυσαν νέο όργανο διακυβέρνησης — το Παγκόσμιο Αγγλικανικό Συμβούλιο. Οι ιεράρχες του Παγκόσμιου Νότου δήλωσαν ότι τα λεγόμενα “Εργαλεία του Καντέρμπερι” (Αρχιεπίσκοπος Καντέρμπερι, Διάσκεψη Λάμπεθ και άλλα) “δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν πειθαρχία, να διατηρήσουν τη βιβλική μαρτυρία και να υποστηρίξουν τη θεμελιώδη αγγλικανική διδασκαλία”». Στην τελική διακήρυξη οι ηγέτες κατηγόρησαν το επίσημο Λονδίνο ότι «συμβιβάστηκε με την εξουσία της Γραφής», ανήγαγε την «παράδοση στον πολιτισμό» σε αρετή και αντικατέστησε την πίστη με «ψευδείς διδασκαλίες»3!

Ήδη εκλέχτηκε νέος Πρόεδρος του νεοσύστατου «Συμβουλίου», ομόφωνα ο «αρχιεπίσκοπος» Ρουάντας Laurent Mbanda. Ο νέος Γενικός Γραμματέας Paul Donison, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι η «εάν η Εκκλησία θέλει να αφήσει πίσω της τις παλιές δομές, πρέπει να “αφήσει πίσω και τους παλιούς τίτλους”»4. Μάλιστα σύμφωνα με το νέο καταστατικό του Συμβουλίου, ο Πρόεδρος θα φέρει πλέον τον τίτλο: «πρώτος μεταξύ ίσων» (primus inter pares), γεγονός ιδιαίτερης σημασίας, διότι αναιρεί τον τίτλο του «πρώτου άνευ ίσων» που φέρει ο «αρχιεπίσκοπος» του Καντέρμπουρι, τον οποίο είχε κληρονομήσει ο Αγγλικανισμός από τον Παπισμό!

Η οριστικοποίηση του σχίσματος, αλλά και της βαθιάς κρίσης στους κόλπους του Αγγλικανισμού φάνηκε από την ηχηρή απουσία εκπροσώπησης στην «ενθρόνιση» της «Αρχιεπισκοπίνας» Sarah Mullally. Η τελετή χαρακτηρίστηκε από τους διοργανωτές ως «πραγματικά παγκόσμια συνάθροιση». Αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Από το σύνολο των 42 αγγλικανικών επαρχιών δεν προσήλθαν 16 «αρχιεπίσκοποι»! «Περισσότερο από το ένα τέταρτο του συνολικού αριθμού – αρνήθηκαν συνειδητά να συμμετάσχουν στη θεία λειτουργία. Μεταξύ αυτών οι αρχιεπίσκοποι Αλεξανδρείας, Χιλής, Κονγκό, Ινδικού Ωκεανού, Κένυας, Μιανμάρ, Νιγηρίας, Ρουάντας, Νοτιοανατολικής Ασίας, Νότιου Σουδάν, Σουδάν και

Ουγκάντας»5. «Ως αποτέλεσμα, παρά την εξωτερική επισημότητα της τελετής, καταλήγει η έκδοση: «η πραγματική ιστορία έγκειται στο ότι οι εκπρόσωποι της συντριπτικής πλειοψηφίας των αγγλικανών του κόσμου γύρισαν την πλάτη στο Καντερβέρι»6!

Έχει σημασία και το περιεχόμενο της «Διακήρυξης» του «Συμβουλίου του Παγκόσμιου Νότου»: «Η εγκριθείσα διακήρυξη εισάγει την υποχρέωση “αρχικής αποστασιοποίησης” από τα φιλελεύθερα ιδρύματα της Αγγλίας. “Οι ηγέτες που κατέχουν θέσεις στην Παγκόσμια Αγγλικανική Κοινότητα δεν πρέπει να παρευρίσκονται σε μελλοντικές συναντήσεις πριμάτων που συγκαλούνται από τον αρχιεπίσκοπο Καντέρμπερι, καθώς και στη Διάσκεψη Λάμπεθ”. Στο έγγραφο τονίζεται ότι ο διαχωρισμός είναι απαραίτητος για να δείξει: η φιλελεύθερη διδασκαλία του Λονδίνου δεν είναι δευτερεύον ζήτημα με το οποίο μπορεί κανείς να συμβιβαστεί»7.

Οι διαφωνούντες Αγγλικανοί «κληρικοί» ανήκουν στο κίνημα των «GAFCON», το οποίο δημιουργήθηκε το 2008 σε συνέδριο «στα Ιεροσόλυμα ως αντίδραση στον φιλελευθερισμό στην Αγγλικανική Εκκλησία. Οι εκπρόσωποι αυτού του κινήματος ενώνουν την πλειοψηφία των πρακτικών αγγλικανών στον κόσμο, ιδιαίτερα στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου. Αν και το GAFCON είναι περισσότερο κίνημα παρά ξεχωριστή εκκλησιαστική δομή, ορισμένες επαρχίες που συμμετέχουν σε αυτό έχουν ήδη αποστασιοποιηθεί από την ηγεσία του Καντέρμπερι»8. Τώρα όμως το κίνημα αυτό έλαβε «εκκλησιαστική» δομή και υπόσταση.

Για περισσότερα από είκοσι χρόνια οι ως άνω διαφωνούντες με το Κατέρμπουρι, εξέφραζαν με σφοδρότητα τις αντιθέσεις τους για την ολοένα απομάκρυνση της «Αγγλικανικής Κοινωνίας», από τις αρχές του Αγγλικανισμού. Ζητούσαν «από την Αγγλικανική Κοινωνία να υποταχθεί στον λόγο του Θεού και να πειθαρχήσει αυτές τις επαρχίες, συμπεριλαμβανομένης της Εκκλησίας της Αγγλίας, που αντιλαμβάνονται ότι “αποχώρησαν από την ιστορική πίστη που πέρασε από τους Αποστόλους”. Για το λόγο αυτό, δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι ως τον “πρώτο μεταξύ των ίσων ηγέτη της παγκόσμιας Κοινωνίας”»9.

Τώρα φαίνεται ότι «έσπασε» το χρόνιο «απόστημα» στον αιρετικό Αγγλικανισμό και φάνηκε το μέγεθος της αποστασίας του. Δημιουργήθηκε άλλο ένα σχίσμα στην ιστορία του δυτικού Χριστιανισμού, αποδεικνύοντας περίτρανα το γεγονός ότι απουσιάζει από αυτόν η Θεία Χάρις και ως εκ τούτου πρυτανεύει το κοσμικό πνεύμα, το οποίο, όπως είναι γνωστό, αντιστρατεύεται την ασκητική της Εκκλησίας, την σταυρική πορεία προς την μετάνοια, την κάθαρση και την κατά χάριν θέωση.

Αυτά είναι ακατανόητα για την δυτική Χριστιανοσύνη, η οποία θεωρεί ως κύρια αποστολή της την προώθηση ενός σκιώδους ουμανισμού, μια ατομική και κοινωνική χρησιμοθηρία, εναρμονισμένη με τα διδάγματα του άθεου ευρωπαϊκού «διαφωτισμού». Έτσι μπορεί να κατανοηθεί η γυναικεία «ιεροσύνη», η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας και η τέλεση «γάμων» ομοφυλόφιλων «ζευγαριών», η εισδοχή στις τάξεις του «κλήρου» δεδηλωμένων ομοφυλόφιλων (ανδρών και γυναικών) και μάλιστα σε άθεσμες «γαμικές» σχέσεις με άτομα του ιδίου φύλου, ως αποτέλεσμα του άκρατου δικαιωματισμού, του αναρχοφεμινισμού και γενικά η σύμπλευση και υιοθέτηση των ολέθριων αρχών της Woke Agenda, η οποία κυριαρχεί στον δυτικό κόσμο και η οποία, ως γνωστόν, εκδηλώνει άκρως αντιχριστιανικές θέσεις και πρακτικές της.

Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας, δηλώνοντας ότι δεν επιχαίρουμε για τα όσα τραγικά συμβαίνουν στον Αγγλικανισμό και γενικότερα στον αποστατημένο δυτικό Χριστιανισμό. Αντίθετα λυπούμαστε, διότι χάνονται ψυχές υπέρ των οποίων ο Χριστός έχυσε το τίμιο Αίμα Του στο σταυρό και «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ.2, 4). Επίσης εκφράζουμε την λύπη μας για τους διαφωνούντες του «Αγγλικανικού Νότου», οι οποίοι διαφώνησαν με την άκρατη εκκοσμίκευση του Αγγλικανισμού, απέρριψαν το «πρωτείο» του Αγγλικανού «Πριμάτου» και έκαμαν λόγο για επιστροφή και «υποταγή στον λόγο του Θεού», αλλά δεν διαπιστώσαμε την παραμικρή διάθεση απόρριψης των βασικών κακοδοξιών του Αγγλικανισμού. Αντίθετα εκδήλωσαν την πρόθεσή τους «να υποστηρίξουν τη θεμελιώδη αγγλικανική διδασκαλία»10, την οποία, κατ’ αυτούς, παραβίασε η «Αγγλικανική Κοινωνία» του Κατέρμπουρι.

Τέλος λυπούμαστε και ανησυχούμε για την εμμονή πολλών Ορθοδόξων και δη υψηλά ισταμένων εκκλησιαστικών ταγών, οι οποίοι θεωρούν (και) τον αιρετικό Αγγλικανισμό ως γνήσια Εκκλησία, αναλώνονται σε ατέρμονους, ανόσιους και ανούσιους διαλόγους με εκπροσώπους του και συχνά προβαίνουν σε συμπροσευχές, οι οποίες απαγορεύονται από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας μας. Και τούτο διότι, ενώ ο Αγγλικανισμός, όσο και όλοι οι άλλοι αιρετικοί, παραμένουν αμετακίνητοι στις πλάνες τους, αμβλύνεται επικίνδυνα το ορθόδοξο αισθητήριο και αλλοιώνεται η αυτοσυνειδησία πολλών ορθοδόξων, θεωρώντας ότι η Ορθοδοξία δεν είναι η μόνη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών