Αγία Πελαγία: Η ιερή ανέγερση του Δημοτικού Σχολείου

Η φωτογραφία της ημέρας:

Μια φωτογραφία που μυρίζει βρεγμένο χώμα και τίμιο ιδρώτα. Δεν έχει τόση σημασία η ακριβής χρονολογία, όσο το μεγαλείο αυτού που αποτυπώνεται στο χαρτί: Η Αγία Πελαγία των Κυθήρων, «κατά τον χρόνον της ανεγέρσεως» του Δημοτικού της Σχολείου.

Σταθείτε για λίγο και κοιτάξτε τα πρόσωπά τους. Είναι σμιλεμένα από τον καυτό ήλιο και τον καθημερινό μόχθο, σκληρά και ανθεκτικά, σαν τις ίδιες τις πέτρες που πελεκούν. Με χέρια γυμνά και ροζιασμένα, κρατώντας μόνο φτυάρια και κασμάδες, δίχως κανένα μηχάνημα να τους ξεκουράζει. Έχουν για κινητήριο δύναμη μονάχα την ατσάλινη θέλησή τους. Πέτρα την πέτρα, ορθώνουν με τα ίδια τους τα χέρια το μέλλον του τόπου τους. Και εκείνη η ξύλινη σκάλα, που ακουμπά δειλά στον μισοτελειωμένο τοίχο, μοιάζει πια με σκάλα που ανεβαίνει ως τον ουρανό· μια νοητή γέφυρα που οδηγεί κατευθείαν στο φως της γνώσης.

Και οι νεότεροι; Άλλοι βοηθούν με τα μικρά τους χέρια στα χώματα και άλλοι απλώς στέκονται και κοιτούν με μάτια ορθάνοιχτα. Ίσως προσπαθούν να φανταστούν τη στιγμή που τα παιδιά τους θα κρατούν επιτέλους βιβλία μέσα σε αυτούς τους τοίχους.

Αυτό που χτίζουν δεν είναι απλώς ένα κτίριο· είναι ένας ναός της μάθησης, θεμελιωμένος πάνω στην άδολη αγάπη και τις αμέτρητες θυσίες μιας ολόκληρης κοινότητας. Είναι η περήφανη απάντηση αυτών των ανθρώπων στο σκοτάδι της άγνοιας — το πολυτιμότερο, ίσως, δώρο τους στις γενιές που θα ακολουθήσουν.

Πόσες δεκαετίες να έχουν περάσει άραγε από τότε; Εκείνοι οι άντρες με τις φθαρμένες τραγιάσκες και τα ρούχα της δουλειάς, πιθανότατα δεν βρίσκονται πια ανάμεσά μας. Όμως, αν κλείσεις για μια στιγμή τα μάτια, είναι σαν να ακούς ακόμα τον γνώριμο αντίλαλο από τα φτυάρια τους. Σαν να φτάνει στα αυτιά σου ο ξερός ήχος της πέτρας που βρίσκει τη θέση της, και έπειτα, οι χαρούμενες φωνές των παιδιών που, χρόνια μετά, γέμισαν τα θρανία τα οποία στήθηκαν με τόσο κόπο.

Αυτό το απόκομμα εφημερίδας της εποχής δεν είναι απλώς ένα παλιό, ξεθωριασμένο ιστορικό τεκμήριο. Είναι η ίδια η ψυχή των Κυθήρων, που συνεχίζει να χτυπά αθόρυβα και συγκινητικά κόντρα στη φθορά του χρόνου. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση πως το πιο σπουδαίο και όμορφο χτίσμα σε αυτόν τον κόσμο, είναι πάντα εκείνο που θεμελιώνεται με τα χέρια και υψώνεται με την ψυχή.