Στα Σκαριά της Ιστορίας: Με τον Φακό του Σοφίου και την Ψυχή του Κορωναίου
Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς ένα φωτογραφικό κολάζ· είναι το αποτύπωμα ενός οράματος που σμίλεψε την τύχη ενός ολόκληρου νησιού. Μέσα από τον φακό του εμβληματικού Μανώλη Σοφίου, η ιστορία των Κυθήρων «αναπνέει» ξανά, θυμίζοντάς μας πως κάποτε τα έργα δεν γίνονταν μόνο με μπετόν και σίδερα, αλλά με περίσσευμα ψυχής.
Η Θάλασσα ως Ελπίδα, το Λιμάνι ως Πεπρωμένο
Στην άκρη του κάδρου, το ήρεμο αλλά αποφασιστικό βλέμμα του Παναγιώτη Κορωναίου (Πουλάκη) μοιάζει να επιβλέπει το αύριο. Δεν κοιτάζει απλώς έναν γερανό να σηκώνει πέτρες· κοιτάζει το μέλλον των παιδιών του Τσιρίγου. Σε μια εποχή που η απομόνωση ήταν ο κανόνας, εκείνος είδε στη θάλασσα όχι ένα εμπόδιο, αλλά τη μοναδική «οδό» για να κρατηθεί ζωντανή η πατρίδα του.
"Μέσον συγκοινωνίας, βαθμός πολιτισμού"
Αυτές οι λέξεις, γραμμένες με την κλασική καλλιγραφία της εποχής, ηχούν σήμερα σαν μανιφέστο. Ήταν η κραυγή μιας γενιάς που αρνήθηκε να αφήσει τον τόπο της να μαραζώσει. Ο Πουλάκης, ο «πρωτεργάτης», ήξερε πως για να μείνει ένας Κυθήριος στον τόπο του, έπρεπε να έχει μια πόρτα ανοιχτή στον κόσμο. Και αυτή η πόρτα ήταν το λιμάνι της Αγίας Πελαγίας.
Η Ιερή Στιγμή της Δημιουργίας
Κοιτώντας τη φωτογραφία, νιώθεις σχεδόν την αλμύρα και τον ήχο του γερανού.
Το πλοίο Μυρτιδιώτισσα στο βάθος: Σύμβολο της σύνδεσης, της επιστροφής των ξενιτεμένων, του εμπορίου που θα έφερνε πνοή.
Οι άνθρωποι στην προβλήτα: Μικρές φιγούρες μπροστά στο «μέγα έργο», που όμως με την ένωση και τον εθελοντισμό τους (μέσα από τον Σύλλογο Κοινωφελών Έργων) κατάφεραν το ακατόρθωτο.
Είναι συγκινητικό να αναλογιστεί κανείς πόσοι κόποι, πόσες εκκλήσεις και πόση προσωπική θυσία χρειάστηκαν για να στηθεί αυτή η μαρμάρινη πλάκα που σήμερα φέρει το όνομά του. Ο Σοφίος, με την καλλιτεχνική του ευαισθησία, κατάφερε να ενώσει τον άνθρωπο, τη μηχανή και το τοπίο σε μια ιερή τριπλέτα προόδου.
Μια Κληρονομιά που δεν Σωπαίνει
Σήμερα, καθώς τα πλοία δένουν με ευκολία στις προβλήτες, η εικόνα αυτή μας τραβάει το μανίκι. Μας θυμίζει πως τίποτα δεν ήταν δεδομένο.
Ο Παναγιώτης Κωρωναίος Πουλάκης δεν έχτισε απλώς έναν μόλο. Έχτισε την αξιοπρέπεια των Κυθηρίων. Κάθε φορά που ο άνεμος φυσάει στην Αγία Πελαγία, η φωνή εκείνης της εποχής ψιθυρίζει: «Αξιοποιήσαμε τη θάλασσα για να ζήσει η πατρίδα».
Ας είναι αυτή η φωτογραφία ένα κερί στη μνήμη εκείνων των οραματιστών που, σε πείσμα των καιρών, μετέτρεψαν τους βράχους σε λιμάνια και την απελπισία σε πολιτισμό. Τσιρίγο, δεν λησμονάς.
Υ.Γ.
Η μαρμάρινη πλάκα στέκει εκεί για να τιμήσει έναν άνθρωπο, τον Παναγιώτη Κορωναίο (Πουλάκη), και να ονοματοδοτήσει την προβλήτα. Είναι ένα σημείο αναφοράς, ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην ιστορία του τόπου και των ανθρώπων του.
Όμως, το «φωτεινό μυαλό» που αποφάσισε τη χωροθέτηση του στύλου φωτισμού, κατάφερε το ακατόρθωτο:
Φύτεψε την κολόνα ακριβώς μπροστά από την επιγραφή, μετατρέποντας την ανάγνωση σε άσκηση οπτικής γωνίας.
Ένας στύλος που προορίζεται να «ρίξει φως» στο λιμάνι, καταλήγει να «σκοτεινιάζει» και να κρύβει το όνομα ενός προσώπου που η κοινότητα θέλησε να θυμάται.
Δεν πρόκειται απλώς για ένα κατασκευαστικό λάθος ή μια κακοτεχνία. Είναι ένα σύμπτωμα έλλειψης αισθητικής παιδείας και σεβασμού προς το δημόσιο περιβάλλον.
Για τον τεχνίτη ή τον επιβλέποντα, η πλάκα ήταν απλώς ένας τοίχος, όχι ένα κομμάτι μνήμης.
____________________________
ADELIN FM
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ
_____________________________
Δεν υπάρχουν σχόλια