Στην Ομίχλη της Μνήμης: Ο Άγιος Γεώργιος στα Κυπριωτιάνικα

Μια κουβέρτα από πρωινή ομίχλη τύλιξε σήμερα το τοπίο, λες και η ίδια η ιστορία ήθελε να κρατήσει για λίγο ακόμα τα μυστικά της κρυμμένα. Εκεί, στον παλιό δρόμο που ενώνει τα Αλοϊζιάνικα με τα Κυπριωτιάνικα, στέκει αιώνιος φρουρός το λιτό, πέτρινο ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Σήμερα, ανήμερα της χάρης του, η φύση γύρω του οργιάζει, πλούσια και αγέρωχη, με τους ασπαλάθους να ανθίζουν σαν μικρές εστίες φωτός μέσα στο γκρίζο της μέρας, θυμίζοντάς μας την αέναη αναγέννηση της ζωής.

Τα παλιά ξύλινα παγκάκια έξω, δίπλα στην ξερολιθιά, καρτερούν... Καρτερούν τις φωνές και τα γέλια που κάποτε πλημμύριζαν τον τόπο τέτοιες μέρες.

Όμως φέτος, ο ήχος των βημάτων ήταν λιγοστός. Σκύβοντας κανείς να μπει στο χαμηλό, φιλόξενο εσωτερικό του ναού, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Δεν είναι η βαβούρα ενός μεγάλου πανηγυριού, αλλά η ιερή σιωπή της πίστης και της μνήμης. Οι λιγοστοί, ηλικιωμένοι κάτοικοι των γύρω χωριών κάθονται στους πέτρινους πάγκους, σκυμμένοι κάτω από το βάρος του χρόνου, μα και της ευλάβειας.

Η συγκίνηση είναι διάχυτη, απτή. Δεν είναι θλίψη, είναι η βαθιά, ριζωμένη ανάγκη να τιμηθεί ο Άγιος, να κρατηθεί ζωντανή η παράδοση, ακόμα κι αν οι ώμοι που την κουβαλούν λιγοστεύουν.

Το φως που μπαίνει από την αψιδωτή πόρτα, εκεί όπου άλλοι πιστοί στέκονται, λούζει τις φιγούρες τους, μετατρέποντάς τες σε ζωντανές εικόνες μιας Ελλάδας που επιμένει να αντιστέκεται στη λήθη. Σήμερα, στον Άγιο Γεώργιο, ανάμεσα στην ομίχλη και την πλούσια βλάστηση, η καρδιά του τόπου χτύπησε αργά, αλλά σταθερά. Και όσο υπάρχουν αυτοί οι λίγοι να ανάβουν το κερί, η φλόγα δεν θα σβήσει ποτέ.

_____________________________

ADELIN FM

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΑ

_____________________________