Πίσω στα Μυρτίδια του ’60:Μνήμες λουσμένες στο φως

Η φωτογραφία της ημέρας:

Σήμερα ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο… στα Μυρτίδια, ένα γαλήνιο πρωινό του 1960, με φόντο το Ιερό Προσκύνημα.

Ίσως είναι Δεκαπενταύγουστος. Ίσως η γιορτή της 24ης Σεπτεμβρίου, της Μυρτιδιώτισσας. Ο ήλιος απλώνει το απαλό, χρυσαφένιο φως του πάνω στο καμπαναριό και χαϊδεύει τρυφερά το τοπίο, σαν να θέλει να ευλογήσει τη στιγμή.

Από τα αριστερά, η μητέρα μου. Νέα, όμορφη, γεμάτη ζωή. Φορά το τιρκουάζ φόρεμά της και κρατά την τσάντα της με μια απλότητα που μοιάζει σχεδόν ποιητική. Δίπλα της, η φίλη της με τα κομψά λευκά γυαλιά — μια φιγούρα γεμάτη χάρη. Και κοντά τους, ένα μικρό κοριτσάκι, μια αγνή, φωτεινή παρουσία, με το παιχνιδιάρικο καρό φόρεμά της.

Στέκονται όλες μαζί και ποζάρουν με μια ήρεμη, αυθεντική ευτυχία. Χωρίς βιασύνη. Χωρίς έγνοιες. Σαν να κρατούν στα χέρια τους ολόκληρο τον κόσμο.

Και πίσω από τον φακό, ο πατέρας μου. Σιωπηλός δημιουργός της μνήμης. Ίσως να μην το έλεγε, αλλά ήξερε… ότι αυτή η στιγμή άξιζε να μείνει για πάντα.

Γιατί αυτή η φωτογραφία δεν είναι απλώς μια εικόνα.
Είναι μια καρτ-ποστάλ από έναν κόσμο πιο αθώο.
Είναι η απόδειξη της αγάπης που μας έπλασε.
Είναι η γλυκιά νοσταλγία για πρόσωπα που μπορεί να έφυγαν, αλλά δεν χάθηκαν ποτέ.

Ζουν μέσα μας. Στις μνήμες. Στις σιωπές. Στις ιστορίες που συνεχίζουμε να αφηγούμαστε.

Μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο…
που ακόμα ψιθυρίζει.

___________________________

ΑDELIN FM

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ

__________________________