ΚΥΘΗΡΑ:Μια Κυριακή στον Ποταμό (1990)

Η φωτογραφία της ημέρας:

Μια φωτογραφία, μια ολόκληρη εποχή κλεισμένη σε ένα  χαρτί που αρχίζει να κιτρινίζει γλυκά από τον χρόνο. Κυριακή στον Ποταμό, τότε που τα ρολόγια σταματούσαν στην πρώτη γουλιά του καφέ ή στον ήχο που έκανε το καπάκι της παγωμένης μπύρας.

Μια Κυριακή στον Ποταμό (1990)

Είναι αυτή η μοναδική ατμόσφαιρα του νησιού, όπου το ιερό και το καθημερινό κάθονταν στο ίδιο τραπέζι, κάτω από το ίδιο φως.

Ο Παπά Ηλίας: Η μορφή του, οικεία και αρχοντική, δεσπόζει στο κάδρο. Με το γαλήνιο βλέμμα και τη λευκή γενειάδα, ενσαρκώνει την ψυχή των Κυθήρων. Ήταν ο άνθρωπος που τους ήξερε όλους με το μικρό τους όνομα, η ήρεμη δύναμη που έδινε την ευλογία του όχι μόνο στην εκκλησία, αλλά και στην καθημερινή κουβέντα της πλατείας.

Το Ζευγάρι: Λίγο πιο πέρα, η ανεμελιά των 90s. Ένα ζευγάρι απολαμβάνει τη στιγμή, με τις μπύρες στο τραπέζι και το βλέμμα χαμένο στη συζήτηση ή στο τοπίο. Είναι η εικόνα της ελευθερίας, της Ελλάδας που υποδεχόταν τον κόσμο με ανοιχτή καρδιά και απλότητα.

Το Φόντο: Στο βάθος, ο προαύλιος χώρος της Ιλαριώτισσας. Τα δέντρα χαρίζουν τη σκιά τους και το πέτρινο τοιχίο στέκει εκεί, μάρτυρας αμέτρητων Κυριακάτικων πρωινών.

Η φωτογραφία αυτή δεν είναι απλά μια εικόνα· είναι ο ήχος από τα τζιτζίκια, η μυρωδιά του βασιλικού από τις γλάστρες και η αίσθηση ότι όλα είναι στη θέση τους.

Είναι μια υπενθύμιση πως η ευτυχία κάποτε δεν χρειαζόταν πολλά—μόνο ένα ξύλινο τραπέζι, καλή παρέα και το φως των Κυθήρων να λούζει τις αναμνήσεις μας. Μια Κυριακή που, μέσα από αυτή τη ματιά, δεν τελείωσε ποτέ.