1965 :Το «Κλικ» της Μνήμης στα Τσικαλαρία

Η φωτογραφία της ημέρας:

Εκείνο το «κλικ» από τη φωτογραφική μηχανή του πατέρα ήταν ο μοναδικός ήχος που μπορούσε να σταματήσει τον χρόνο. Μια φωτογραφία, μια ολόκληρη ζωή στριμωγμένη σε ένα τετράγωνο χαρτί με κατσαρές, κιτρινισμένες άκρες. Είναι μεσημέρι του 1965 στα Τσικαλαρία. Ο χρόνος κυλούσε ακολουθώντας τον ρυθμό που έδινε η ξύλινη κούνια.

Η μητέρα στέκεται εκεί, αγέρωχη και συνάμα τρυφερή. Φοράει το καλό της ταγιέρ και το μαντίλι δεμένο προσεκτικά στα μαλλιά, για να δαμάσει τον ανυπότακτο αέρα του Τσιρίγου. Το χαμόγελό της δεν είναι για τον φακό· είναι μια γλυκιά συστολή, μια εσωτερική γαλήνη. Είναι το βλέμμα της γυναίκας που, μέσα σε εκείνο το τοπίο, νιώθει πως κρατάει στα χέρια της όλο τον πλούτο του κόσμου, απλώς και μόνο επειδή καμαρώνει το παιδί της.

Ο αδελφός μου δίπλα της, μια σταλιά παιδί, είναι ντυμένος «στα καλά του». Το μπλε κοστουμάκι και το μικρό καπέλο μοιάζουν σχεδόν ασύμβατα με το τραχύ χώμα, αλλά τόσο ταιριαστά με την ιερότητα της στιγμής. Η χαρά του πάνω στην ξύλινη κούνια είναι τόσο ολοζώντανη που, αν κλείσεις τα μάτια και μείνεις για λίγο σε ησυχία, νιώθεις πως θα ακούσεις το γέλιο του να αντηχεί ανάμεσα στις σκουριασμένες αλυσίδες, νικώντας τη φθορά των δεκαετιών.

Τότε, οι κούνιες στο νησί ήταν σπάνιες, σχεδόν μαγικές. Μια βόλτα μέχρι εκεί δεν ήταν μια απλή έξοδος· ήταν ένα δώρο ακριβό. Το έδαφος ξερό, σκληρό, γεμάτο χώμα και πέτρες που ήξεραν να διηγούνται ιστορίες υπομονής. Το φόντο λιτό, με τα πέτρινα σπίτια να στέκουν φρουροί της παράδοσης.

Μέσα σε αυτή τη λιτότητα, όμως, ξεχειλίζει μια αβίαστη, ακατέργαστη ευτυχία. Μια ευτυχία που δεν ζητούσε πολλά, γιατί είχε τα πάντα.

____________________________

ADELIN FM

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ

______________________________