Ούτε στα Κύθηρα, ούτε πουθενά.
Γράφει ο Dimitrios Kyriakopoylos
Ούτε στα Κύθηρα, ούτε πουθενά.
Οι ανεμογεννήτριες είναι του καπιταλισμού δουλειά...
Δεν είμαι ενάντια στον άνεμο, είμαι ενάντια σε εκείνους που θέλουν να τον αγοράσουν.
Είναι τα σύγχρονα εργοστάσια της «καθαρής» εκμετάλλευσης.
Στήνονται με τη βία του κράτους και των μηχανισμών του: με ΜΑΤ στα βουνά και νομοθετηματα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα των εταιριών που μοιράζουν ψίχουλα για να εξαγοράσουν σιωπή. Δεν ερωτούνται καν οι τοπικές κοινωνίες, μόνο καλούνται να αναλάβουν το κόστος: καταστροφή του φυσικού τους κόσμου, όχληση, βία και ξεριζωμός.
Η ενέργεια που παράγουν δεν είναι για τις ανάγκες του λαού, αλλά για το χρηματιστήριο ενέργειας, για τις εξαγωγές και τα μεγάλη κέρδη των εταιρειών.
Αυτοί το λένε ανάπτυξη, εγώ το λέω λεηλασία. Και απέναντι σε αυτή τη λεηλασία δεν υπάρχει ουδετερότητα. Ή είσαι με τον τόπο ή είσαι με τα συμφέροντα.
Απέναντι σε αυτή την αρπαγή πρέπει να προτάσσουμε την κοινότητα.
Απέναντι στην ιδιωτικοποίηση της φύσης, να προτάσσουμε την αυτοδιαχείριση.
Απέναντι στον πράσινο καπιταλισμό την τοπική αυτονομία.
Δεν θα περιμένουμε να μας «σώσει» κανένας. Οι λύσεις δεν θα έρθουν από τα πάνω, ούτε από το κράτος, ούτε από τα κόμματα, ούτε από πουθενά. Εμείς μόνο, ως λαός μπορούμε να χτίσουμε από τα κάτω, μέσα από συνελεύσεις και τοπικές αντιστάσεις - και μπλόκα όταν έρθει η ώρα αυτή - να πάρουμε τη γη στα χέρια μας όχι ως ιδιοκτησία προς εκμετάλλευση αλλά ως κοινό αγαθό, ως χώρο ζωής και συλλογικής φροντίδας. Όχι με τίτλους ιδιοκτησίας, αλλά με δίκτυο αλληλεγγύης και αυτοδιαχείρισης που φυλάσσει το νερό, το χώμα, το δάσος, τη μνήμη.
Ενέργεια για τις ανάγκες μας, όχι για το κεφάλαιο και τους επενδυτές. Την φύση δεν την πουλάμε, την υπερασπιζόμαστε με κάθε μέσον και κόστος. Δεν είμαι αντίθετος στην ενέργεια, είμαι αντίθετος στη λεηλασία που ήδη εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Δεν είναι κάτι που «πάει να γίνει», αλλά κάτι που προετοιμάζεται μεθοδικά: οι μπουλντόζες θα έρθουν, οι φράχτες θα σηκωθούν, τα δίκτυα υψηλής τάσης θα χαρακτούν πάνω σε ζωντανά τοπία.
Τώρα είναι η ώρα της Αντίστασης.
Ούτε βήμα πίσω.

Καλώς ήρθατε στο 1950 και το σιδηρούν παραπέτασμα. Ζήτω το μαζούτ
ΑπάντησηΔιαγραφή