Κύθηρα: Ένα νησί που προηγείται στις ασκήσεις πολιτικής προστασίας, χωρίς να χρειάζεται καν να τις οργανώσει.

Εδώ εκπαιδευόμαστε καθημερινά σε συνθήκες κρίσης, με βιωματικό τρόπο και χωρίς περιττά έξοδα για σεμινάρια.

Δεν έχουμε νερό; Ενεργοποιούμε το σχέδιο «πηγάδι – στέρνα – αντλία».

Δεν έχουμε ρεύμα λόγω βροχής; Το σχέδιο αναβαθμίζεται σε «έχουμε νερό, αλλά δεν μπορούμε να το αντλήσουμε».

Τελειώνει και το αμφιβόλου καταλληλότητας για οικιακή χρήση νερό των πηγαδιών; Τότε περνάμε σε πιο παραδοσιακές μεθόδους: απλώνουμε κουβάδες στην αυλή και οργανώνουμε τελετή για να βρέξει, μπας και γεμίσουμε τις στέρνες. Γιατί η βροχή, εκτός από φυσικό φαινόμενο, μπορεί να αποδειχθεί και η τελευταία μας ελπίδα.

Θα πει κανείς: «Γιατί δεν αγοράζετε ένα βυτίο;». Εξαιρετική ιδέα! Μόνο που δεν έχει ακόμη (και ούτε πρόκειται ποτέ) διανοιχτεί ο δρόμος που οδηγεί στα σπίτια μας, ώστε να μπορεί να φτάσει εκεί όχημα. Έτσι, ακόμη κι αν έχεις τη δυνατότητα να πληρώσεις για νερό, πρέπει πρώτα να έχεις και τον τρόπο να το παραλάβεις.
Σε περίπτωση φωτιάς, δε; Κλάψε μας, μάνα, κλάψε μας (σε παρακαλούμε κλάψε πάνω από τη στέρνα, κάθε σταγόνα μετράει).

Δεν έρχεται το πλοίο με έξι μποφόρ; Περνάμε στο επόμενο στάδιο: διαχείριση ελλείψεων και αξιοποίηση των αποθεμάτων των σούπερ μάρκετ, όσο υπάρχουν ακόμη.

Με κάθε καιρικό φαινόμενο, λοιπόν, αποκτούμε πολύτιμη εμπειρία στη διαχείριση κρίσεων. Το μόνο που δεν έχουμε καταφέρει ακόμη είναι να μετατρέψουμε αυτή την εμπειρία σε επαρκή λόγο για να προχωρήσουμε σε "απολύσεις" διότι όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, "μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις βρόντα" 

Οφείλω, πάντως, να αναγνωρίσω ότι ο Δήμος αποδεικνύεται εξαιρετικά προνοητικός. Μας εξοικειώνει με τις συνέπειες κάθε πιθανού προβλήματος και τεσταρει την προσαρμοστικότητα και τις αντοχές μας!

Με τούτα και με εκείνα, στα ευλογημένα κατά τα άλλα Κύθηρα, έχουμε πλέον αποκτήσει εμπειρία επιβίωσης. Εκείνο που περιμένουμε είναι να αποκτήσουμε και τις συνθήκες μιας στοιχειωδώς οργανωμένης καθημερινότητας. Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά επειδή ζούμε στην Ελλάδα του 2.0. 