ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973:Φως στο σκοτάδι.Η φωνή μιας γυναίκας που έζησε την ιστορία στο πετσί της
Μνήμες από τη Χέυδεν και Πατησίων: Η αληθινή φωνή της αντίστασης
Μια προσωπική μαρτυρία από τη συμπατριώτισσά μας, κα Μαρία Γαλάνη-Μαλανου
«Θυμάμαι και κλαίω… Το μυαλό μου γυρίζει πίσω, στις μέρες πριν και μετά το Πολυτεχνείο. Στέκεται με πόνο και περηφάνια σε εκείνο το μικρό σπίτι, το σπίτι του βασανισμένου και φυλακισμένου Μαλάνου, στη γωνία Χέυδεν και Πατησίων.»
Κι όμως, αυτό το ταπεινό σπιτάκι των δύο δωματίων έγινε φωλιά και καταφύγιο. Έσωσε κόσμο· πολύ κόσμο. Από την ταράτσα της πολυκατοικίας μας, ο δρόμος άνοιγε και γινόταν γέφυρα σωτηρίας, ενωνόμενος με την ταράτσα του κινηματογράφου «Αλεξάνδρα».
Εκείνες τις ώρες της αγωνίας, κάθε ανάσα ήταν και μια προσευχή. Οι τελευταίοι που γλίτωσαν από εκείνο το πέρασμα ήταν ένα ζευγάρι γιατρών, που χρόνια αργότερα επέστρεψαν για να με βρουν και να με κοιτάξουν στα μάτια, λέγοντάς μου ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για τη ζωή που τους χαρίστηκε.
Η επόμενη μέρα και οι αφανείς ήρωες
Την άλλη μέρα του μεγάλου κακού, η σιωπή έσπασε. Ο κόσμος που κρυβόταν στα διαμερίσματα της γύρω περιοχής, μια ανάσα από το Πολυτεχνείο, άρχισε να βγαίνει σιγά-σιγά στο φως. Μαζί τους κι άλλοι πολλοί – άνθρωποι που μπορεί να μη βρέθηκαν μέσα στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, αλλά βγήκαν στους δρόμους, αψηφώντας τον φόβο, για να διαδηλώσουν την ψυχή τους.
Θυμάμαι πάντα με βαθύ, ασίγαστο σεβασμό και τους πολιτικούς κρατούμενους. Εκείνους που, καταφέρνοντας —με εκείνον τον απάνθρωπο νόμο περί «ανήκεστου βλάβης»— να πάρουν μια ολιγοήμερη άδεια από τη φυλακή, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να βοηθήσουν.
Στις φυλακές τα νέα έφταναν με τη μορφή ηλεκτρικού ρεύματος. Όλοι περίμεναν, όλοι αγωνιούσαν. Αγωνιούσαν με την ψυχή στο στόμα για τους νεότερους, αλλά και για εμάς τους μεγαλύτερους που τα ζήσαμε στο πετσί μας, έχοντας τους ανθρώπους μας πίσω από τα σίδερα, καταδικασμένους με τον διαβόητο νόμο 509.
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν η αρχή· ήταν η αρχή του τέλους
Κάθε χρόνο, σαν έρχεται αυτή η επέτειος, όλοι δρόμοι οδηγούν στο Πολυτεχνείο για να τιμήσουν την αντίσταση του ελληνικού λαού κατά της χούντας. Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ πως η φλόγα της αντίστασης είχε ανάψει πολύ πριν από την εξέγερση.
Υπήρξαν άνθρωποι που από την πρώτη κιόλας μέρα στάθηκαν όρθιοι, αλύγιστοι, αγωνιζόμενοι ενάντια στο σκοτάδι. Άνθρωποι που τότε οι πολλοί τους θεωρούσαν «τρελούς», επειδή «βάρεσαν μπουνιά στο μαχαίρι», βάζοντας τη ζωή τους μπροστά.
Και υπήρξαν, δυστυχώς, κι εκείνοι που τότε φοβόντουσαν να μιλήσουν ακόμα και στις οικογένειες των πολιτικών κρατουμένων, αλλά αργότερα βρέθηκαν βολικά σε καρέκλες και καρεκλίτσες... και αρκετοί από αυτούς μας βγήκαν και «αντιστασιακοί».
Το Πολυτεχνείο, όμως, έμεινε στην ιστορία όχι ως η αρχή, αλλά ως η αρχή του τέλους μιας ατελείωτης δυστυχίας.
Η πραγματική δικαίωση
Οι αγώνες, ωστόσο, όλων αυτών των ανθρώπων —που βασανίστηκαν, μάτωσαν και θυσιάστηκαν για ένα καλύτερο αύριο και μια ελεύθερη πατρίδα— πιστεύω βαθιά μέσα μου ότι δεν έχουν ακόμα δικαιωθεί πλήρως.
Η αληθινή δικαίωση για αυτούς τους ανθρώπους, είτε είναι ακόμα ανάμεσά μας νέοι στην ψυχή είτε έχουν πια φύγει για το μεγάλο ταξίδι, δεν βρίσκεται στα μεγάλα λόγια και στα χειροκροτήματα. Βρίσκεται στο να δουν την πατρίδα μας να προοδεύει, να ξημερώσουν επιτέλους καλύτερες μέρες για όλους μας, ποτισμένες με δικαιοσύνη, ανυπόκριτη αξιοπρέπεια και αληθινή λευτεριά.
Μαρία Γαλάνη-Μαλανού
_________________________
ADELIN FM
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ
____________________________

Δεν υπάρχουν σχόλια