Σταύρος Μεγαλοκονόμος:Η «κοσμοσυρροή» της απομόνωσης

Για ακόμα μία φορά, στο ίδιο έργο θεατές. Ζούμε μοναδικές στιγμές στα Κύθηρα με τον γνωστό ινστρούχτορα και το «πουλέν» του. Άλλη μία λαμπρή σελίδα προστέθηκε πρόσφατα στο βιογραφικό τους. Μετά την περιβόητη «κοσμοσυρροή» (!) σε αυτό που βάφτισαν «Γενική Συνέλευση των κατοίκων του Ποταμού» —ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια καθαρά κομματική συγκέντρωση του συνδυασμού της μείζονας αντιπολίτευσης— γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: Θα μπορέσουν, άραγε, ποτέ να καταλάβουν και να συνειδητοποιήσουν την πολιτική και επικοινωνιακή τους ανεπάρκεια;

Η παταγώδης αποτυχία στην προσέλευση του κόσμου θα έπρεπε κανονικά να τους οδηγήσει στην αυτοκριτική. Αντίθετα, η αδυναμία τους να αντιληφθούν το μέγεθος της απαξίωσης δείχνει έναν απόλυτο εγκλωβισμό στις δικές τους ψευδαισθήσεις. Τρεις και ο κούκος, δηλαδή. Αλλά τι είναι ο πόνος μπρος στα κάλλη;!

Παρακολουθήσαμε ένα κακοστημένο σόου, κενό περιεχομένου και στερημένο από κάθε ίχνος ενσυναίσθησης για τα πραγματικά προβλήματα του τόπου. Με το που άρπαξε το «πουλέν» το μικρόφωνο, η ελληνική γλώσσα δεινοπάθησε. Μαζί με τη γλώσσα, βέβαια, δεινοπάθησαν και τα αυτιά των ελάχιστων παρευρισκομένων που άντεξαν να παρακολουθήσουν αυτή την παρωδία. Η συμμετοχή των ανθρώπων σε τέτοιες θεατρικές παραστάσεις, και μάλιστα χαμηλότατου επιπέδου, εμπεριέχει σοβαρούς κινδύνους για την πνευματική μας υγεία.

Το ύφος και το ήθος που επιδείχθηκε δεν παρέπεμπε σε δημοκρατικό διάλογο, αλλά στις γνωστές επικρατούσες συνθήκες ενός αστυνομικού τμήματος. Όταν οι διοικούντες δυσκολεύονται να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα στη δημόσια λογοδοσία και τον αυταρχικό μονόλογο, τότε η εκτροπή από την ουσία των προβλημάτων είναι πλήρης. Φαίνεται πως η διαχρονικότητα της κολυμπήθρας του Σιλωάμ παραμένει αναμφισβήτητη για ορισμένους.

Με αυτή τη νοοτροπία, κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε πού γεννηθήκαμε, ποιος είναι ο Ποταμός, τα ήθη και τα έθιμά μας. Θα ξεχάσουμε πού κάναμε Ανάσταση το Πάσχα, ποιοι και πότε αφίχθηκαν στο νησί, και πώς μπόρεσαν τελικά να μας «κατσικωθούν», ενίοτε εκβιάζοντας ακόμα και με παραιτήσεις.

Μάθαμε, λοιπόν, από τον Πρόεδρο του τοπικού διαμερίσματος ότι επιτέλους ο Ποταμός απέκτησε κοινοτικές τουαλέτες (εννοώντας τις χημικές τουαλέτες στο κοινοτικό πάρκινγκ). Διότι, ως γνωστόν, εξήντα χρόνια… δεν υπήρχαν! Άραγε, εκείνες οι τουαλέτες κάτω από την πλατεία, πότε φτιάχτηκαν και για ποιο σκοπό; Αρχίζω και αμφιβάλλω αν έζησα σε αυτό το χωριό ή αν αφίχθηκα τα τελευταία χρόνια και δεν γνωρίζω την ιστορία του.

Το αποκορύφωμα του μεγαλείου τους; Μας είπαν ότι θα πάρουν την αυλή ενός σπιτιού για να φαρδύνει ο δρόμος στο πάρκινγκ και, ως αντάλλαγμα, θα του παραχωρήσουν τον χώρο της παιδικής χαράς! Ελλάς το μεγαλείο σου. Ούτε καν γνωρίζουν ότι κάποιος επ’ ονόματι Κορωναίος άφησε το συγκεκριμένο οικόπεδο στην κοινότητα Ποταμού με τη ρητή επιθυμία να γίνει παιδική χαρά. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος, στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, κατόρθωσε με κόπο και έκανε πραγματικότητα την επιθυμία του διαθέτη-δωρητή. Και έρχονται σήμερα να την ισοπεδώσουν;

Θυμόμαστε όλοι καλά πώς πέρυσι, εν μέσω της υψηλής τουριστικής περιόδου, άρχισαν τις «γυμναστικές επιδείξεις». Κάνανε πάρκινγκ σε ένα οικόπεδο στους Αγίους Αναργύρους, αδιαφορώντας πλήρως για την ταλαιπωρία και την όχληση των κατοίκων της περιοχής. Κλείνανε τον κεντρικό δρόμο και οι άμοιροι οι κάτοικοι, μόνιμοι και προσωρινοί, έπρεπε να κουβαλάνε τα ψώνια τους από μακριά. Για τέτοια ανδραγαθήματα μιλάμε.

Σήμερα, σε αγαστή συνεργασία και πλήρη σύμπνοια με τον Κo Χαρχαλάκη, έχει αρχίσει η «συζήτηση» για το αποχετευτικό Ποταμού – Αγίας Πελαγίας. Ένα νέο φαραωνικό έργο αρκετών εκατομμυρίων. Λες και δεν έχει αποχετευτικό δίκτυο ο Ποταμός!

Μας μίλησαν με στόμφο και για την ανάπλαση του Ποταμού. Διότι, ως γνωστόν, αυτό είναι το μείζον και η πρωταρχική ανάγκη του χωριού! Όχι η κατασκευή δικτύου ομβρίων υδάτων —όταν βρέχει ο Ποταμός μετατρέπεται κυριολεκτικά σε ποτάμι, οι δρόμοι είναι απροσπέλαστοι και επιστρατεύονται παλέτες για να μπορέσει να μπει ο κόσμος στα καταστήματα. Όχι η ανάγκη για νέο υδροδοτικό δίκτυο. Όχι η διάνοιξη του δρόμου από τον χώρο στάθμευσης πλησίον της πλατείας στον περιφερειακό δρόμο στον Άγιο Κωνσταντίνο. Όχι η επισκευή του παλαιού νοσοκομείου και η μετατροπή του σε χώρους στέγασης δασκάλων, καθηγητών ιατρών κ.λ.π., που έρχονται να υπηρετήσουν στο νησί. Όχι η αξιοποίηση του κοινοτικού κτιρίου στην πλατεία του Ποταμού. Όχι η επαναφορά του Κυριακάτικου παζαριού στον Ποταμό στην προγενεστέρα κατάσταση. Όχι η ανάγκη για ύπαρξη κοινοτικού δωρεάν δικτύου internet για τους επισκέπτες (τουλάχιστον) του Ποταμού. Όχι η ανάδειξη του Κάτω Χωρίου στον Ποταμό. Όχι η επαναλειτουργία του υπαίθριου θεάτρου στον Άγιο Γιάννη στα σανίδια. Όχι η ανάγκη για ολοκλήρωση του αποχετευτικού του Ποταμού (σαράντα χρόνια έχουν περάσει και παραμένει ως έχει) και ταυτόχρονα η αποτροπή μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα με την ανεξέλεγκτη απόρριψη σε χώρο πάνω από την Παλαιόχωρα

Μερικά από τα δεκάδες προβλήματα του χωριού. Αν θέλουμε να βάλουμε στην εξίσωση και την Αγία Πελαγία (που οφείλουμε) τότε θεωρώ ότι η τραγική εικόνα του Βόρειου τμήματος των Κυθήρων δεν εξαντλείται σε λίγες γραμμές.

Μιλάνε για Δημοκρατία αυτοί που πρώτοι και κατ’ επανάληψη την καταστρατηγούν. Στον Πολιτιστικό Σύλλογο, στις «Γενικές Συνελεύσεις» (όπως βαφτίζουν τις κομματικές συγκεντρώσεις τους).

Αντί για έργα ουσίας και καθημερινότητας, μας προσφέρουν βιτρίνα, αυταρχικούς μονολόγους και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Ώρα να ξυπνήσουμε.

Ένας ΕτεοΤσιριγώτης

Και για την αντιγραφή

Σταύρος Μεγαλοκονόμος