Το "βάρος" του καφενείου των Φρατσίων είναι οριακά τεράστιο πνευματικά.

Γράφει ο Ιωάννης Μαρέντης

Το "βάρος" του καφενείου των Φρατσίων είναι οριακά τεράστιο πνευματικά. Το καφενείο στα Φράτσια δεν είναι άλλος ένας τόπος συγκέντρωσης ενός χωριού.

Από τα βάθη του παρελθόντος αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και ίσως ιστορικότερα κτήρια του νησιού των Κυθήρων που οι περισσότεροι αγνοούν.

Εάν κανείς τολμήσει να παρουσιάσει το παρελθόν του χώρου ίσως να μην αρκεί μια μόνο δημοσίευση.

Σύντομα να αναφερθεί πως το 1941 λειτούργησε ως σχολείο, το οποίο "παρανόμως" άνοιξαν τρεις νέοι Φρατσιώτες κατά την Κατοχή. Αυτοί ήταν οι Γρηγόριος Λ. Κασιμάτης (τότε φοιτητής Νομικής), Δημήτριος Γ. Κεντρωτής (τότε φοιτητής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αθηνών) και ο Γεώργιος Ι. Παυλάκης (τότε φοιτητής ιατρικής). Να σημειωθεί πως ο Δημήτριος Κεντρωτής τα απογεύματα παρέδιδε μαθήματα μουσικής όντας καταρτισμένος στην τέχνη. Όλα αυτά φυσικά συνέβησαν με κίνδυνο της ζωής τους. Το 1944 το "παράνομο σχολείο έκλεισε μετά τον θάνατο του Γεωργίου Παυλάκη.

Λίγο αργότερα το 1944 ο Μπέχος εισβάλει στην αίθουσα, αποκαθηλώνει την φωτογραφία του Βασιλιά και την πυροβολεί, τα απομεινάρια των πυροβολισμών έχουν μείνει ακόμα στο δάπεδο, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Τις δεκαετίες των '60, '70 και αρχές του '80 θα φιλοξενήσει τον περιοδεύοντα κινηματογράφο του Φουριάρη.

Ο χώρος της Λέσχης για εμάς τους Φρατσιώτες όμως είναι τόπος σχεδόν ιερός αφού πάλιν και πολλάκις αγκάλιασε γάμους, βαφτίσεις κι άλλες εκδηλώσεις.

Μέσα εκεί μάνες αποχαιρέτησαν οριστικά τα παιδιά τους που πήγαν στην ξενιτιά ή που έφυγαν για το μέτωπο και δεν επέστρεψαν ποτέ.