Η παρέα της Αγίας Πελαγίας: Μια Κυριακή που δεν τελείωσε ποτέ

Η φωτογραφία της ημέρας:

Τα χρώματα της φωτογραφίας μπορεί να έχουν ξεθωριάσει, παίρνοντας εκείνη τη ζεστή, νοσταλγική απόχρωση του χρόνου, όμως η θύμηση παραμένει κρυστάλλινη. Είναι ένα φθινοπωρινό, κυριακάτικο μεσημέρι του 1980, πάνω στο τσιμεντένιο λιμάνι της Αγίας Πελαγίας στα Κύθηρα. Η θάλασσα στέκει απέραντη και γαλήνια στο βάθος, ένας σιωπηλός μάρτυρας στα νιάτα που σφύζουν από ζωή και αισιοδοξία μπροστά της.

Η παρέα των έξι φίλων είχε κατέβει στον μώλο, αφήνοντας πίσω τις έγνοιες της εβδομάδας. Ο Τάκης, ο Γιάννης, ο Γιώργος, ο Μιχάλης και οι δύο Βαγγέληδες στέκονται δεμένοι σαν μια γροθιά, με τα χαρακτηριστικά ρούχα της εποχής, τα εφαρμοστά μπλουζάκια και τα τζιν, να μαρτυρούν μια εποχή ανεμελιάς και αθωότητας. Ποζάρουν αυθόρμητα, με τη σκιά του φωτογράφου να πέφτει βαριά στο τραχύ τσιμέντο μπροστά τους, σαν να προσπαθεί να κρατήσει για πάντα αυτή τη στιγμή. Εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος τούς ανήκει και ο χρόνος μπροστά τους μοιάζει άπειρος.

Όμως, το βλέμμα στέκεται αναπόφευκτα κάτω, στον Βαγγέλη που κάθεται χαλαρά πάνω στον μώλο, ακουμπώντας ανέμελα στο πλάι. Είναι η δική του παρουσία που δίνει στη φωτογραφία το πραγματικό, συγκινητικό του βάρος. Εκείνο το παιδί που έφυγε τόσο άδικα και τόσο νωρίς, αφήνοντας μια αγιάτρευτη απουσία στα τραπέζια και τις χαρές που ακολούθησαν, μένει για πάντα εκεί. Ο φακός τον κράτησε αλώβητο από τη φθορά. Για τους φίλους του, θα είναι για πάντα νέος, για πάντα χαμογελαστός, για πάντα αναπόσπαστο κομμάτι εκείνου του γλυκού, φθινοπωρινού μεσημεριού.

_________________________

ADELIN FM

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ

___________________________

Photo of the Day: The Agia Pelagia Group: A Sunday that never ended

The colors of the photograph may have faded, taking on that warm, nostalgic hue of time, but the memory remains crystal clear. It is an autumn Sunday afternoon in 1980, on the concrete harbor of Agia Pelagia in Kythira. The sea stands vast and serene in the background, a silent witness to the youth brimming with life and optimism before it.

The group of six friends had gone down to the pier, leaving behind the worries of the week. Takis, Yiannis, Giorgos, Michalis, and the two Vangelises stand closely knit as one; the characteristic fashion of the era—fitted t-shirts and jeans—testifying to a time of carefreeness and innocence. They pose spontaneously, with the photographer's shadow falling heavily on the rough concrete in front of them, as if trying to hold onto this moment forever. In that moment, the world belongs to them, and the time ahead of them seems infinite.

However, the gaze is inevitably drawn downward, to Vangelis, who sits relaxed on the pier, leaning casually to the side. It is his presence that gives the photograph its true, poignant weight. That boy, who passed away so unjustly and so early, leaving an unhealable void at the gatherings and celebrations that followed, remains there forever. The lens kept him untouched by the ravages of time. To his friends, he will forever be young, forever smiling, forever an integral part of that sweet autumn afternoon.

ADELIN FM KYTHIRA RADIO