Η Σκιά του Χρόνου στο Καλντερίμι

Η φωτογραφία της ημέρας:

Είναι ένα Κυριακάτικο πρωινό στον Ποταμό των Κυθήρων, κάπου στο μακρινό 1950 —ίσως και λίγο παλιότερα— τότε που η ζωή ανέπνεε με έναν ρυθμό αλλιώτικο, πιο ήσυχο και ράθυμο.

Βυθίζοντας το βλέμμα σε αυτή την παλιά φωτογραφία, σε τυλίγει αμέσως η γλυκιά μελαγχολία της νοσταλγίας. Το περίτεχνο καλντερίμι, κεντημένο με χιλιάδες λειασμένες, σιωπηλές πέτρες, καθοδηγεί το μάτι. Όμως, εκείνο που πραγματικά αιχμαλωτίζει τη φαντασία είναι μια μακριά, αινιγματική σκιά που ξαπλώνει πάνω του. Μοιάζει με ένα άπιαστο, μυθικό πλάσμα· ίσως είναι η σιλουέτα ενός αθέατου κτηρίου ή, ίσως, η ίδια η σκιά του χρόνου που διαβαίνει αθόρυβα.

Στα δεξιά, πλάι στις ξεθωριασμένες μπλε και ωχρές προσόψεις των παλιών εμπορικών, στέκονται δύο άντρες σαν ακοίμητοι φρουροί μιας άλλης εποχής. Ο ένας, ηλικιωμένος, φέρει τη στωικότητα και τη σοφία των χρόνων στα μάτια του, ενώ ο άλλος, νεότερος, καθρεφτίζει την ελπίδα. Έμποροι του χωριού πιθανότατα, που γεύονται την ιερή, Κυριακάτικη γαλήνη αμέσως μετά την εκκλησιά. Λίγο πιο πέρα, κάτω από την παχιά σκιά του δέντρου, οι συγχωριανοί σμίγουν, ανταλλάσσοντας τα νέα της ημέρας έξω από το ιστορικό καφενείο, την πραγματική καρδιά της κοινωνικής ζωής.

Αυτό ήταν «της Κυράς το χωριό» κάποτε. Ένας τόπος παλλόμενος, γεμάτος ζωντάνια. Στα σοκάκια του φώλιαζαν μικρές βιοτεχνίες —το σιδηρουργείο, ο ξυλόφουρνος, το τσαγκάρικο, το βαρελοποιείο και τα μικρά εργαστήρια— που πότιζαν τον αέρα με ένα νοσταλγικό χαρμάνι από μυρωδιές πυρωμένου μετάλλου και ζεστού, φρεσκοζυμωμένου ψωμιού. Κλείνοντας τα μάτια, μπορείς σχεδόν να ακούσεις τον ρυθμικό αντίλαλο από τα πέταλα ενός αλόγου να χτυπούν στο καλντερίμι, ή τον μακρόσυρτο, καθάριο ήχο της καμπάνας.

Δεν είναι απλώς το πορτρέτο ενός χωριού. Είναι το αποτύπωμα της ίδιας της ψυχής μιας κοινότητας που, παρ' όλες τις δυσκολίες, ήξερε να πορεύεται με περηφάνια και αδιαπραγμάτευτη αξιοπρέπεια.

______________________

ADELIN FM 

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ

____________________________