Βασίλης Γεωργόπουλος (Φέλιας): Ένα βλέμμα γεμάτο Κύθηρα

Η φωτογραφία της ημέρας:

Μια εικόνα χίλιες λέξεις, αλλά και χιλιάδες αναμνήσεις που ευωδιάζουν αρμύρα και χώμα κυθηραϊκό. Στο βλέμμα του Βασίλη Γεωργόπουλου, του αγαπημένου «Φέλια», καθρεφτίζεται μια ολόκληρη εποχή που μοιάζει να γλιστράει σιγά-σιγά σαν την άμμο μέσα από τα δάχτυλά μας.

Κοιτάζοντας τα χέρια του, βλέπεις τον αληθινό χάρτη των Κυθήρων. Χέρια δουλεμένα, ροζιασμένα από το δίχτυ και το τιμόνι, χέρια που δεν φοβήθηκαν ποτέ την κάψα του ήλιου ή την αγριάδα της θάλασσας. Είναι τα χέρια του ανθρώπου του μόχθου, εκείνου που έστησε τη ζωή του πάνω στην τιμιότητα και την προσφορά, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που συνεχίζεται μέχρι σήμερα στα Λογοθετιάνικα.

Παρά την κούραση της βιοπάλης, το χαμόγελό του έχει μια πραότητα που σε γαληνεύει. Είναι το χαμόγελο του ανθρώπου που «χόρτασε» ζωή, που αγάπησε τον τόπο του και που κατάφερε να μετατρέψει τον καθημερινό αγώνα σε φιλοξενία και αγάπη. Με το καπέλο του, σήμα κατατεθέν μιας άλλης λεβεντιάς, στέκεται εκεί, αγέρωχος μάρτυρας μιας Ελλάδας που ήξερε να εκτιμά τα απλά:

Την καθαρή κουβέντα.
Το φρέσκο ψάρι πάνω στο τραπέζι.
Το φιλότιμο που δεν μετριέται με χρήματα.

Μπορεί ο κυρ-Βασίλης να έχει φύγει από κοντά μας, όμως η αύρα του παραμένει ζωντανή. Βρίσκεται εκεί, στις ιστορίες που διηγείται η κ. Μαρία στην ιστορική ψαροταβέρνα, βρίσκεται στον ήχο των κυμάτων που χτυπούν τις ακτές του νησιού και σε κάθε γωνιά των Λογοθετιανίκων που περπάτησε.

"Άνθρωποι σαν τον Φέλια δεν φεύγουν ποτέ στ' αλήθεια. Γίνονται οι ρίζες που κρατούν το δέντρο της παράδοσης ζωντανό και οι φάροι που μας δείχνουν τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος με κεφαλαίο Α."

Ας είναι ελαφρύ το χώμα των Κυθήρων που τον σκέπασε, και η μνήμη του αιώνια, σαν το γαλάζιο της θάλασσας που τόσο αγάπησε.

______________________________

ADELIN FM

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΥΘΗΡΩΝ

________________________________