ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ ΣΟΦΙΟΣ:12 χρόνια είναι αρκετά για να καταλάβουμε ότι αν δεν αλλάξουμε θα βουλιάξουμε.

Στα χαρτιά, η διοίκηση ορίζεται ως η τέχνη της πρόβλεψης. Στα Κύθηρα, όμως, φαίνεται πως έχει μετεξελιχθεί στην τέχνη του στρουθοκαμηλισμού και της επικοινωνιακής πυρόσβεσης. Είναι πλέον κοινό μυστικό: για να ιδρώσει το αυτί των «αρχόντων», πρέπει το πρόβλημα να βγάλει δόντια, να γίνει πρωτοσέλιδο ή να απειλήσει την ατσαλάκωτη εικόνα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μέχρι τότε; Σιγή ασυρμάτου.

Ο Ανάργυρος Σοφιός, με μια εξόχως αιχμηρή και εύστοχη παρέμβαση, βγάζει στη σέντρα την παθογένεια αυτού του αυτοδιοικητικού μοντέλου. 

Ας διαβάσουμε αυτούσια την ανάρτηση που βάζει τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων:

Διοίκηση σημαίνει πρόβλεψη.

Και όμως, στην πράξη βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο. Για ακόμη μια φορά, ο τρόπος λειτουργίας του Δήμου αποδεικνύει ότι τα προβλήματα αντιμετωπίζονται μόνο όταν γίνουν «θέμα». Μόνο όταν πάρουν δημοσιότητα. Γιατί τότε, και μόνο τότε πιστεύουν οι άρχοντες ότι φαίνεται η αδυναμία διαχείρισης.

Η Αγία Πελαγία δεν είναι ένα τυχαίο χωριό. Διαθέτει περίπου 2.800 κλίνες, κάτι που σημαίνει ότι συμπολίτες μας έχουν επενδύσει εκατομμύρια ευρώ στην περιοχή. Παράλληλα, περίπου το 1/3 των επισκεπτών του νησιού διαμείνει εκεί. Πρόκειται, δηλαδή, για έναν από τους βασικούς πυλώνες της τοπικής οικονομίας.

Και ποια είναι η ανταπόδοση της δημοτικής αρχής; Στην πράξη καμία.

Ίσως γιατί η περιοχή τόλμησε να καταψηφίσει την πολυετή εγκατάλειψη. Και φαίνεται πως αυτό «πληρώνεται». Όμως η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Το γεγονός ότι λειτούργησε ο φάρος στο λιμάνι δεν λύνει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα της καθημερινότητας.

Η κοινότητα έχει εκφραστεί ξεκάθαρα και συγκεκριμένα: χρειάζεται συνολική ανάπλαση του παραλιακού μετώπου. Όχι αποσπασματικές κινήσεις, αλλά ένα ολοκληρωμένο σχέδιο.

Αυτό που τελικά αναδεικνύεται είναι ένα μοντέλο διοίκησης που δεν προλαμβάνει, δεν σχεδιάζει και δεν δίνει λύσεις εγκαίρως. Αντίθετα, αφήνει τα προβλήματα να διογκώνονται, μέχρι κάποιοι λίγοι να αναγκάζονται να τρέχουν για να τα αντιμετωπίσουν εκ των υστέρων.

Αυτό, όμως, είναι το μοντέλο που θέλουμε;

Τι μήνυμα δίνει σε έναν νέο άνθρωπο που θέλει να επενδύσει, να δημιουργήσει, να χτίσει το μέλλον του στα Κύθηρα; (Διότι σε όλο το νησί η ίδια αντιμετώπιση διατηρείται)

Δυστυχώς, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: κανένα.

Αν θέλουμε πραγματικά ένα νησί με προοπτική, τότε η καθημερινότητα του πολίτη και οι ανάγκες της τοπικής κοινωνίας πρέπει να μπουν στο επίκεντρο. Με πράξη.

12 χρόνια είναι αρκετά για να καταλάβουμε ότι αν δεν αλλάξουμε θα βουλιάξουμε.